“เถ้าแก่ นี่พี่สาวคนรองของฉัน จูจ้าวตี้ เธอมาสมัครงานค่ะ”
จูพ่านตี้พาจูจ้าวตี้มาหาเจียงหว่าน
จูจ้าวตี้ดูประหม่าอยู่บ้าง แต่ก็ยังพยายามยืนตัวตรง ใบหน้าฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
เจียงหว่านมองสำรวจจูจ้าวตี้ตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
เธอสวมเสื้อผ้าเก่าที่ซักจนสีซีด ขอบแขนเสื้อยังรุ่ยเป็นขุย ทว่ายืนตัวตรงเรียบร้อย แววตาแฝงความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้
โหงวเฮ้งไม่มีปัญหาอะไร
เจียงหว่านไม่ได้รีบพูด แต่ยกชาน้ำเย็นสองแก้วจากโต๊ะ แล้วยื่นให้เธอแก้วหนึ่ง
“ดื่มน้ำก่อนสิ ระหว่างทางคงร้อนแย่เลยใช่ไหม?” น้ำเสียงของเธอฟังสบาย ๆ แต่กลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด
จูจ้าวตี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบรับแก้วมา
“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่”
เธอกล่าวขอบคุณเสียงเบา ก้มหน้าจิบชา กลิ่นหอมหวานปนขมนิด ๆ แผ่ซ่านทั่วปลายลิ้น ความกังวลในใจก็ค่อย ๆ คลายลงไปไม่น้อย
เจียงหว่านจึงยิ้มแล้วถามว่า “ได้ยินว่าเมื่อก่อนเธอเป็นครูอนุบาลเหรอ?”
จูจ้าวตี้ชะงัก คิดว่าเจียงหว่านกลัวเธอจะทนลำบากไม่ไหว จึงรีบอธิบายว่า “เถ้าแก่ ฉันทนลำบากได้ค่ะ ตั้งแต่เด็กก็ช่วยที่บ้านทำงาน งานไร่งานสวนก็ทำจนชินแล้ว แค่เก็บผลไม้ป่า ฉันทำไหวแน่นอนค่ะ”
จูพ่านตี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบช่วยยืนยัน “ใช่ค่ะเถ้าแก่ พี่รองทำงานคล่องมาก มือไม้ก็ว่องไวสุด ๆ!”
เจียงหว่านเห็นว่าพวกเธอเข้าใจผิด จึงยิ้มพลางโบกมือ “ไม่ต้องเกร็งหรอก ฉันแค่อยากเปิดโรงเรียนอนุบาลในหมู่บ้าน เลยกำลังหาครูอนุบาลที่มีประสบการณ์”