“ใคร? ไอ้หน้าไหนกล้ามารังแกน้องสาวฉัน แค่ก ๆ… บ้าเอ๊ย… แค่ก ๆ…”
หลี่เจิ้นหยางไอจนกระอักเลือดออกมาในที่สุด!
แต่ตอนนี้เขาไม่มีแก่ใจจะสนเรื่องนั้น รีบโทรศัพท์ให้คนจัดการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวดึก และไปถึงสนามบินก่อนฟ้าสาง
ทันทีที่เขามาถึงสนามบิน อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาก็รู้ข่าวว่าโครงการวิจัยประสบความสำเร็จ จึงพาคนตรงไปยังห้องทดลองของเขาทันที
“คนอยู่ไหน?”
เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ในห้องทดลอง อาจารย์ที่ปรึกษาก็รีบถามนักศึกษาคนอื่น
“ได้ยินผู้ช่วยเขาบอกว่าที่บ้านของหลี่เหมือนจะเกิดเรื่อง เลยจองตั๋วเครื่องบินกลับประเทศมังกรทั้งคืนครับ!”
“บ้าเอ๊ย!”
“เขาต้องรู้เรื่องแล้วแน่ ๆ!”
อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าบิดเบี้ยว ด่าพลางรีบสั่งให้คนไปดักเขาที่สนามบิน
แต่พอพวกเขาไปถึง หลี่เจิ้นหยางก็ขึ้นเครื่องบินออกเดินทางไปแล้ว…
……
“หว่านหว่าน คราวหน้าฉันยังมาได้อีกไหม?”
ช่วงห้าโมงเย็นกว่า ๆ
ฮั่วเม่ยอวี้กับคนอื่น ๆ ที่เที่ยวเล่นกันมาทั้งวันกำลังจะกลับ ก่อนกลับแต่ละคนก็ขนของจนเต็มรถ
แน่นอนว่าทั้งหมดซื้อมาเอง
นอกจากสินค้าที่หาซื้อได้ในโต่วโต่วแล้ว ยังมีของหายากที่ไม่ได้วางขายด้วย เช่น ไข่ไก่กับไข่เป็ดพวกนั้น
ใช่แล้ว หลังจากนั้นพวกเธอก็รู้ว่าไข่ที่เก็บมาเป็นไข่ที่ไก่กับเป็ดของบ้านเจียงหว่านออกไว้
ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็ยังดีใจกันมาก
พากันบอกว่าคราวหน้าจะมาเก็บอีก
นอกจากนั้นยังมีเห็ดเยื่อไผ่กับหน่อไม้ด้วย
เห็ดเยื่อไผ่แบ่งกันแล้ว แต่ละคนได้ไปแค่ครึ่งตะกร้าเล็ก ๆ
ส่วนหน่อไม้ หลังจากตกปลาเสร็จ ทุกคนก็ไปขุดกันอีก