ก่อนฟ้าสาง
รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดในย่านเมืองเก่าของเมืองอวี่ในที่สุด
หลังจากเข้าเมืองมา อาม่าชุนก็ได้สติขึ้นมา ความร้อนใจบนใบหน้าปิดไม่มิด เธอคอยมองออกไปนอกรถไม่หยุด
จนกระทั่งเห็นหมู่บ้านจัดสรรที่คุ้นตา
เธอรีบชี้ไปยังตึกหลังหนึ่งตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน «เสี่ยวฮั่ว ตึกนั้นแหละ หาที่จอดแถวนี้ก็พอ ฉันจะไปรับหลานลงมา»
ตอนที่หลิวหลานหลานคลอดเทียนเป่า อาม่าชุนเคยเข้าเมืองมาช่วยดูแลหลังคลอด
ช่วงเวลานั้นช่างยากลำบากเหลือเกิน
ไม่ว่าจะดูแลอย่างไร ลูกสะใภ้ก็ไม่เคยพอใจ
ไม่ก็บ่นว่าอาหารที่เธอทำเค็มเกินไป ไม่ก็กล่าวหาว่ามีเส้นผมอยู่ในกับข้าว บ้างก็ว่าอาหารมันไป บ้างก็ว่าไม่มีรสชาติ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ถูกใจ ถึงขั้นบอกว่าหม้อที่เธอล้างยังไม่สะอาด กินแล้วได้กลิ่นคาวหม้อ
แต่ทุกมื้อหลิวหลานหลานก็กินจนเกลี้ยง
อาม่าชุนดูแลเธอครบ 42 วัน พอถึงวันที่ออกจากการอยู่ไฟ ครอบครัวฝ่ายหญิงของหลิวหลานหลานก็มาหา
หลิวหลานหลานร้องไห้ฟ้องต่อหน้าทุกคนว่าแม่สามีอย่างเธอดูแลไม่ดี นอกจากจะกินไม่อิ่มหนำแล้ว ยังใส่ร้ายว่าเธอแอบเก็บเงินซื้อกับข้าวของที่บ้านไว้เอง
คนตระกูลหลิวพากันตำหนิเธอยกใหญ่ ส่วนลูกชายแท้ ๆ ของเธอไม่เพียงไม่ช่วยพูดสักคำ วันรุ่งขึ้นยังส่งเธอกลับบ้านเกิด ปากก็บ่นว่าเธอโลภเงินซื้อกับข้าวแค่นิดหน่อย คำพูดเต็มไปด้วยความรังเกียจและไม่พอใจ
แต่ตั้งแต่วันแรกที่อาม่าชุนก้าวเข้าบ้านลูกชาย เธอก็ไม่เคยเห็นเงินซื้อกับข้าวแม้แต่สตางค์เดียว