โต๊ะมุมหนึ่ง
สวีชุ่ยหลานใช้ข้อศอกสะกิดเฉียนหมิงอวี่ที่นั่งข้างกัน แล้วลดเสียงพูดว่า “เห็นไหม? คนจากทางการมากันแล้ว! กับข้าวบ้านเจ้าของร้านสาวคนนี้อร่อยจนทางการยังหันมาสนใจ ต่อไปกิจการต้องยิ่งไปได้ดีแน่!”
“คราวหน้าเราอยากมาซื้อผักที่นี่อีก ฉันกลัวว่าจะต่อคิวไม่ทันด้วยซ้ำ”
เดิมทีเฉียนหมิงอวี่ยังคิดว่าภรรยาพูดเกินไปหน่อย แต่พอเห็นเจ้าหน้าที่จากคณะตรวจสอบเหล่านั้น ในใจก็พลันรู้สึกเร่งด่วนขึ้นมา
เพราะเขารู้ผลตรวจผักกับปลาของตระกูลเจียงดี
ล้วนเป็นผักออร์แกนิกที่ปลูกตามธรรมชาติทั้งนั้น
แถมยังมีปลาคุณภาพดีระดับเอสอีก...
ในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐ เขายิ่งรู้ดีว่าเมื่อทางการหันมาสนใจที่นี่ ศักยภาพในการพัฒนาของหมู่บ้านไป๋เจียงในอนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด
คำพูดที่ภรรยาพูดมา อาจกลายเป็นจริงขึ้นมาก็ได้!
“รีบโทรหาลูกชาย บอกให้เขารีบมา”
“อ้อ แล้วก็โทรหาพ่อแม่ทางบ้านเธอกับพี่ชายคนโตด้วยนะ ส่วนทางบ้านของเซียวเซียวก็โทรไปบอกให้พวกเขารีบมากันด้วย”
เฉียนหมิงอวี่พูดกับภรรยาเสียงเบา น้ำเสียงเปลี่ยนจากความใจเย็นเมื่อครู่ไปแล้ว
สวีชุ่ยหลานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าทันที “ได้ ฉันจะโทรเดี๋ยวนี้แหละ!”
สวีชุ่ยหลานพูดพลางลุกขึ้น เตรียมไปโทรศัพท์
หวังเซียวเซียวกลับขวางเธอไว้ “แม่ ต้องถามเจ้าของร้านก่อนนะ ผักของเขาจำกัดจำนวนซื้อ เดี๋ยวคนมาแล้วเจ้าของร้านไม่ขายให้ จะเสียเที่ยวเปล่า ๆ”
“จริงด้วย ๆ ฉันไปถามเจ้าของร้านก่อนนะ!”
สวีชุ่ยหลานพูดจบก็เดินออกจากโรงอาหารในโรงเรือนไปหาเจียงหว่าน
พอเจียงหว่านได้ยินที่สวีชุ่ยหลานพูด ก็ทั้งขำทั้งพูดไม่ออก “ป้า ผักที่นี่มีของใหม่ลงทุกวัน ให้พวกเขาสั่งผ่านมินิโปรแกรมก็ได้ ไม่ต้องเดินทางไกลมาถึงนี่หรอกค่ะ”