คนบนโต๊ะของหลี่เฉิงต่างเบิกตาค้าง
อดกระซิบกันไม่ได้ว่า “หัวหน้าครับ อาหารบ้าน ๆ นี่หอมเกินไปแล้ว ผมรู้สึกว่าน้ำลายจะไหลอยู่แล้ว”
“ใช่ กลิ่นหอมจนชวนหิวเลย”
“รู้งี้ฉันคงไม่ดื่มน้ำซานจาไปเยอะขนาดนั้น ตอนนี้หิวจนท้องบิดไปหมดแล้ว”
“เอ่อ…ฉันไปตักกับข้าวก่อนดีไหม?”
“ชาวบ้านยังไม่เริ่มกินกันเลย ทุกคนช่วยรักษามารยาทหน่อย อย่าทำให้ฉันขายหน้า!” หลี่เฉิงกดเสียงเตือนลูกทีม
พอได้ยินแบบนั้น ลูกทีมก็ไม่กล้าขยับ
ทั้งสองกลุ่มจึงนั่งนิ่งกันไม่ไหวติง พวกคนงานเห็นแล้วก็ไม่กล้าขยับตามไปด้วย…
จนกระทั่งหวังชุ่ยฮวายกกับข้าวกะละมังที่สองออกมา
เมื่อเห็นว่าโรงอาหารซึ่งปกติมีคนต่อแถวยาวเหยียด ตอนนี้ทุกคนนั่งหลังตรง ไม่ขยับเขยื้อน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ “นั่งกันอยู่ทำไมล่ะ? ทำไมไม่มาตักข้าวกัน?”
ตักข้าว?
อู๋ฮ่าวกับคนของหลี่เฉิงทั้งสองกลุ่มหันมองหวังชุ่ยฮวาพร้อมกัน
หวังชุ่ยฮวาถึงกับชะงักเมื่อถูกมอง
ไม่เข้าใจเลยสักนิด!
จนกระทั่งได้ยินคนงานข้าง ๆ บอกว่าพวกนี้เป็นผู้นำจากรัฐบาลที่มาดูงาน เธอถึงได้เข้าใจ
“เอ่อ ผู้นำทุกท่าน กินข้าวได้แล้วค่ะ ไม่ต้องนั่งกันอยู่หรอก ที่นี่เราไม่ถือพิธีรีตอง อยากกินอะไรก็ตักเองได้เลย! ข้าวสวยอยู่ตรงนั้น ไปหยิบชามมาตักกันเร็ว กับข้าวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะคะ!”