เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ!
เสิ่นหมิงหย่วนปอกเปลือกไข่แล้วกัดไปคำหนึ่ง ก่อนจะชะงักงันอีกครั้ง
ไข่ขาวแน่นเด้งสู้ฟัน
ไข่แดงกึ่งสุกกึ่งเหลว เนื้อละเอียดเนียนนุ่ม หอมกลิ่นไข่เข้มข้น
นอกจากนี้ยังมีรสหวานสดชื่นดั้งเดิมจากตัวไข่เองแฝงอยู่อีกนิด...
ทั้งรสชาติ ทั้งสัมผัส!
ยอดเยี่ยมจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ไข่เท่านั้น
ถั่วแระญี่ปุ่นดูเหมือนต้มในน้ำเปล่า แต่พอเอาทั้งฝักเข้าปาก รสสดหวานอ่อน ๆ ก็แผ่ซ่านขึ้นมาทันที
กลิ่นหอมของถั่วเข้มข้นจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นพันธุ์ธรรมดาที่ชาวบ้านปลูกกัน
ยิ่งกินก็ยิ่งอยากกิน
ในที่สุดเสิ่นหมิงหย่วนก็เข้าใจว่าทำไมอาจารย์ถึงตั้งใจพาเขามาที่นี่
วัตถุดิบเหล่านี้ดูธรรมดา แต่พอกินแล้วกลับมีความไม่ธรรมดาแฝงอยู่ทุกคำ
ทำให้เขาอดนึกถึงความเคลื่อนไหวช่วงนี้ทางเขตซีไม่ได้
แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจไปสืบหา
แต่ข่าวจากเบื้องล่างก็ยังลอยมาถึงหู
ได้ยินมาว่าเขตซีมีกองหนุนลึกลับที่เก่งกาจปรากฏตัวขึ้น ไม่เพียงท้าประลองกับหน่วยรบอันดับหนึ่ง แต่ยังเกือบเป็นฝ่ายชนะด้วย
ได้ยินว่ากองหนุนนั่นปลูกผัก
แถมยังเป็นผักพันธุ์พิเศษ
ไม่เพียงรสชาติดี แต่ยังกระตุ้นสมรรถภาพร่างกายได้ด้วย
แม้ข่าวพวกนั้นจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง
แต่ข่าวที่มาถึงหูเขาย่อมมีหลักฐานอยู่บ้าง
อาจารย์ของเขากับผู้อาวุโสซ่งเป็นเพื่อนเก่าแก่กันมาหลายปี
ยิ่งเหตุการณ์ผิดปกตินี้ยังใกล้เคียงกับ “ยาเม็ดรักษาโรคไขข้ออันทรงประสิทธิภาพ” ลึกลับนั่นอีก...
หรือว่าผักที่นี่มีปัญหา?
หรือผักที่นี่เป็นวัตถุดิบหลักในการทำยาเม็ดกันแน่??