ผู้ที่รู้สึกเช่นเดียวกับผู้อาวุโสเสิ่นยังมีเสิ่นหมิงหย่วนด้วย
เดิมทีเขาหอบหายใจจนเหนื่อยแทบแย่ ความอึดอัดในอกจากการปีนเขาทำให้ทรมานไม่น้อย แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่าเขา ลมหายใจกลับค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น
ราวกับภาระหนักอึ้งนับพันชั่งถูกปลดออกจากร่างในพริบตา
ไม่เพียงหายใจคล่อง ขาก็เบาสบายขึ้นด้วย ท้ายที่สุดเขาถึงกับรู้สึกว่าศีรษะปลอดโปร่ง สายตากระจ่างแจ้ง ความเหนื่อยล้าและความกดดันจากงานที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้ก็สลายไปจนหมดสิ้น…
เขาสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายที่ไม่เคยมีมาก่อน!!
สบายเหลือเกิน!!
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เขาอดประหลาดใจไม่ได้
“หนูหว่าน นี่ก็เป็นภูเขาที่หนูเช่าไว้เหมือนกันเหรอ?” ผู้อาวุโสเสิ่นที่ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เดินตามเจียงหว่านได้ทันแล้ว มองพืชพรรณและป่าเขารอบตัวพลางยิ้มถาม
เมื่อเทียบกับบริเวณรอบนอก ป่าเขาแถบนี้เขียวชอุ่มและหนาทึบกว่าชัดเจน
กลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณอบอวลอยู่ในอากาศ ชวนให้สดชื่นถึงหัวใจ…
พอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก็รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้าถูกชะล้างจนสะอาด ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เจียงหว่านพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
“ที่นี่ดีจริง ๆ แต่ระหว่างทางเข้ามาไม่เห็นผลไม้ป่าสักเท่าไร หนูเช่าที่นี่ไว้จะปลูกอะไรหรือเปล่า? หรือมีแผนอย่างอื่น? ถ้าต้องการคนงาน ฉันช่วยจัดหาให้ได้นะ” ผู้อาวุโสเสิ่นพูดราวกับชวนคุยเล่น
แต่เจียงหว่านเข้าใจความหมายของเขา
“ไม่ต้องหรอกค่ะ บนภูเขาพวกนี้มีสมุนไพรป่าขึ้นอยู่เยอะ ปล่อยให้พวกมันเติบโตตามธรรมชาติก็พอ!”
เจียงหว่านไม่ได้คิดจะปลูกไม้ผลให้ทั่วทุกแห่ง