“คุณปู่เสิ่น ยินดีต้อนรับค่ะ!”
เจียงหว่านเห็นชายชราก้าวลงจากรถ ก็ยิ้มทักทาย
นอกจากเจียงหว่านแล้ว คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียงไม่ได้มาด้วย
เจียงหว่านบอกให้พวกเขาไปทำธุระของตัวเอง
คนในตระกูลเจียงเชื่อฟังเจียงหว่านมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้จึงไม่มีใครตามมาด้วยจริง ๆ คนที่ต้องลงแปลงก็ไปลงแปลง ส่วนคนที่ต้องไปเรียนก็ไปเรียน
“สวัสดีตอนเช้า หว่านหว่าน…”
ผู้อาวุโสเสิ่นยิ้มอย่างเมตตา ทว่าพูดจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หน้าท้องนูนโตของเจียงหว่าน!!
แม้ก่อนหน้านี้จะสืบเรื่องของเจียงหว่านมาแล้ว
และพอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับตระกูลซูอยู่บ้าง
แต่ก็ไม่คิดว่า…
เจียงหว่านสังเกตเห็นแววประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตาของผู้อาวุโสเสิ่น
แต่เธอทำเหมือนไม่เห็น ยิ้มพลางเชิญทุกคนเข้าบ้าน “คุณปู่เสิ่น เข้ามาข้างในกันเถอะค่ะ เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว”
พอเข้ามาในบ้าน
สายตาของทุกคนก็ถูกอาหารเช้าบนโต๊ะดึงดูด
ที่จริงมีแค่ไม่กี่อย่าง
มันเทศ
มันฝรั่ง
ไข่
ถั่วแระญี่ปุ่น
กับน้ำเต้าหู้หนึ่งหม้อ
อาหารไม่ได้จัดเต็มอะไร เรียกว่าง่าย ๆ ด้วยซ้ำ แต่กลิ่นหอมที่ลอยออกมากลับทำให้ทุกคนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
“คุณปู่เสิ่น เพราะไม่รู้ว่าพวกคุณจะมาถึงกี่โมง หนูเลยให้แม่เตรียมของง่าย ๆ พวกนี้ไว้ก่อน อย่าถือสาเลยนะคะ”
ผู้อาวุโสเสิ่นหัวเราะพลางนั่งลงที่โต๊ะทันที “ฮ่า ๆ จะถือสาอะไรล่ะ ของกินชั้นยอดทั้งนั้น”
หลังนั่งลงแล้ว ผู้อาวุโสเสิ่นก็หันไปบอกฉินหมิงกับเสิ่นหมิงหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “พวกเธอก็อย่ายืนอยู่เลย นั่งลงกินด้วยกันสิ”