เจียงหว่านพยักหน้า “ใช่ค่ะ! เพราะงั้นถ้าในหมู่บ้านยังมีผู้สูงอายุที่เหมาะสม หนูก็อยากเชิญมาทำงานด้วยค่ะ”
เจียงเจี้ยนหัวฟังแล้วอดจุ๊ปากไม่ได้
เดิมทีเขาอยากถามว่าเธอจะผลิตมันเทศได้วันละสองสามหมื่นชั่งมาจากไหน แต่พอนึกถึงผักในที่ดินของตระกูลเจียงกับผลไม้ป่าบนภูเขา
แถมตอนนี้ยังรับคนงานมาอีกสี่สิบกว่าคน
พอคำนวณดูแล้ว ผลผลิตวันละสองสามหมื่นชั่งก็น่าจะทำได้จริง ๆ!
เพียงแต่...
“หว่านหว่าน ผลผลิตวันละสองสามหมื่นชั่งแบบนี้ เธอขายหมดจริงเหรอ? ถ้าขายไม่หมดแล้ววางไว้นาน ๆ มันจะเสียเอานะ!” เจียงเจี้ยนหัวเป็นห่วงว่าเธอจะขายของจำนวนมากขนาดนั้นไม่หมด
เจียงหว่านไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงยิ้มแล้วพยักหน้า “ขายหมดค่ะ”
ไม่ต้องพูดถึงของวันละสองสามหมื่นชั่งเลย
ต่อให้วันละหนึ่งแสนชั่งก็ขายได้!
ยังไงก็มีภาครัฐช่วยรับประกันอยู่แล้ว!
ทางภาครัฐคงอยากให้เธอมีสินค้าเพิ่มขึ้นอีกด้วยซ้ำ!
“ได้ งั้นถ้าเธอคิดไว้แล้ว ลุงจะพาไปดูบ้านที่เหลืออีกสักสองสามหลัง ถ้าเห็นว่าเหมาะก็รับมาทำงานด้วยเลย”
“ค่ะ ขอบคุณลุงเจี้ยนหัวนะคะที่ลำบากพาไป”
“เกรงใจอะไรกัน!”
เจียงเจี้ยนหัวพาเจียงหว่านเดินไปยังบ้านชาวบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุด ระหว่างทางก็อดพูดจากใจไม่ได้ “พูดไปแล้ว ลุงต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำ! ตั้งแต่เธอกลับมาที่หมู่บ้าน ก็ช่วยแก้ปัญหาปากท้องให้คนในหมู่บ้านไปตั้งเท่าไหร่แล้ว!”
“คนที่เธอรับเข้าทำงานส่วนใหญ่ก็อายุมากแล้ว ลุงรู้ว่าเธอเป็นเด็กจิตใจดี อยากช่วยเหลือผู้สูงอายุในหมู่บ้าน!”