“ไม่เป็นไร!”
เจียงหว่านไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เพราะยิ่งอธิบายก็ยิ่งขี้เกียจพูด
เฉินเจียเจียยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เจียงหว่านกลับถามขึ้นมากะทันหันว่า “ว่าแต่ ตอนนั้นทำไมจู่ ๆ เธอถึงเกลียดฉันขนาดนั้นล่ะ? เป็นเพราะฉันทำอะไรกับเธอหรือเปล่า หรือมีสาเหตุอื่น?”
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ทั้งสองคนสนิทกันดีมาตลอด จนกระทั่งช่วงครึ่งเทอมก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย จู่ ๆ เฉินเจียเจียก็หันมาตัดขาดกับเธอ
บอกว่าเป็นเพราะผู้ชายคนหนึ่ง
แต่จนถึงตอนนี้ เจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุที่แท้จริง
เจียงหว่านเองก็หาคำตอบจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ พอดูจากโหงวเฮ้งของเฉินเจียเจียแล้ว รอบตัวเธอก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่ไม่ดี
แสดงว่าไม่ใช่เพราะความรัก!
แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่?!
น่าเสียดายที่มองรายละเอียดมากกว่านี้ไม่ออกแล้ว
เฉินเจียเจียชะงักไป ไม่คิดว่าเจียงหว่านจะถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน
เธออ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ลืมไปแล้วก็ช่างเถอะ!”
เจียงหว่าน: ……？？？
ทำไมถึงพูดประโยคนี้อีกแล้วล่ะ?
เจียงอี้ก็พูดแบบนี้ เฉินเจียเจียก็พูดแบบนี้ด้วย?
หรือเจ้าของร่างเดิมเคยความจำเสื่อมมาก่อน?!
เจียงหว่านเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของร่างเดิมอาจเคยทำอะไรไว้จริง ๆ!!
ในป่าไผ่
พวกฮั่วเม่ยอวี้เก็บไข่ไก่ได้เต็มตะกร้าใหญ่ห้าใบจนแทบล้น!
พอเห็นเจียงหว่านกลับมา ฮั่วเม่ยอวี้กับคนอื่น ๆ ก็รีบร้องเรียกเธออย่างตื่นเต้น “หว่านหว่าน รีบมานี่เร็ว! พวกเราเจอไข่สีไม่เหมือนกันอยู่ทางนี้ เก็บได้ตั้งเยอะแล้ว ตะกร้าไม่พอใส่เลย!”