ตกปลาขึ้นมาได้แล้วเหรอ?
คุณปู่ลู่มองปลาบนพื้น แล้วเหลือบมองคันเบ็ดในมือหลานสาวที่เรียบง่ายจนแทบจะดูน่าขัน...
มีเพียงไม้ไผ่เรียว ๆ ผูกกับเชือกป่าน แม้แต่ทุ่นก็ไม่มี
ส่วนเบ็ดก็ทำจากลวดดัดเอา
คันเบ็ดแบบนี้ตกปลาได้ด้วยเหรอ?
แถมยังเป็น...ปลาตัวใหญ่!!!!
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้ขุดโลงบรรพบุรุษขึ้นมา เขาก็คงไม่เชื่อ!!!
“โอ้มายก็อด!”
“พระเจ้าช่วย! คันเบ็ดแบบนี้ตกปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ? นี่ใช้เคล็ดลับตกปลาแบบตะวันออกอะไรหรือเปล่า?”
ขณะที่คุณปู่ลู่กำลังตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ เสียงอุทานไร้ประสบการณ์ของเจอร์รีก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เขาเข้าไปใกล้ปลาตัวใหญ่ ควักโทรศัพท์ออกมารัวถ่ายรูปปลาไม่หยุด
ถ่ายเสร็จ สายตาของเขาก็เลื่อนไปยังคันเบ็ดในมือลู่ชิงชิง ดวงตาเป็นประกาย
ท่าทางของเขาราวกับได้เห็นเทคโนโลยีล้ำสมัยอะไรสักอย่าง
ถ้าไม่รู้ว่าตอนนี้กำลัง “แข่งขัน” กันอยู่ เขาคงรีบเข้าไปจับดูด้วยตัวเองแล้ว
“...ประเทศมังกรนี่มัน...เอ่อ เฉิน พวกคุณมีสำนวนอะไรนะ มังกรซ่อนในถ้ำหรือเปล่า?” เจอร์รีถามเฉินเต๋ออวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน พลางใช้โทรศัพท์ถ่ายคันเบ็ดไปด้วย
เฉินเต๋ออวี่ตอบว่า “มังกรซ่อนพยัคฆ์หมอบ”
“ใช่ ๆ มังกรซ่อนพยัคฆ์หมอบ! ประเทศมังกรของพวกคุณเก่งเกินไปแล้ว อาหารก็อร่อย ตกปลาก็เก่ง ไม่แปลกเลยที่เรียกประเทศมังกร ทุกคนเก่งเหมือนมังกรกับเสือกันหมด!”