“หว่านหว่าน นี่...คือคันเบ็ดที่เธอพูดถึงเหรอ?”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ทุกคนมองคันเบ็ดแบบง่าย ๆ ในมือแล้วอดกระตุกมุมปากไม่ได้
คันเบ็ดแบบง่าย ๆ
ง่ายแค่ไหนน่ะหรือ?
ก็แค่ไม้ไผ่หนึ่งท่อน เชือกป่านหนึ่งเส้น แล้วก็ขอเหล็กหนึ่งอัน
แถมขอเหล็กนั่นยังทำจากลวดที่บิดมาจากรั้วเหล็กอีกต่างหาก!
เรียกว่าง่ายจนไม่มีอะไรจะง่ายไปกว่านี้แล้ว!
ทุกคนอดสงสัยไม่ได้ว่าคันเบ็ดนี่ทำโดยเด็กสามขวบหรือเปล่า...
เจียงหว่านกลับยิ้มแล้วพยักหน้า “อืม แค่ตกปลาได้ก็พอแล้ว!”
แค่ตกปลาได้ก็พอ?
แน่ใจเหรอว่าคันเบ็ดนี่ตกปลาได้จริง ๆ น่ะ?
ทุกคนมอง “คันเบ็ด” ในมือ พลางสงสัยใน “ประสิทธิภาพ” ของเบ็ดอย่างหนัก
แต่ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่เข้ากับสถานการณ์ “ฉันเชื่อหว่านหว่าน คันเบ็ดนี่ต้องตกปลาได้แน่นอน ต่อให้ตกไม่ได้ ก็เป็นเพราะพวกเราตกปลาไม่เก่งเอง!”
ทุกคนหันไปตามเสียง พอเห็นว่าเป็นเฉินเจียเจียพูด ก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้
ซ่งจิ่นอดถามไม่ได้ “เจียเจีย เธอพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ?”
“นั่นสิ ถึงครั้งก่อนเธอจะเถียงชนะคู่ชายหญิงสารเลวนั่นจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออกก็เถอะ แต่ตกปลาไม่ได้อาศัยปากนะ ต้องอาศัยอุปกรณ์ต่างหาก! ต่อให้พี่สาวเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีอุปกรณ์ดี ๆ ก็กลับบ้านมือเปล่าเหมือนกัน”
“ถึงฉันจะไม่เก่ง ไม่ค่อยมีประสบการณ์ แต่เห็นคันเบ็ดนี่แล้ว...รู้สึกว่าตกปลาครั้งแรกก็คงได้ฉายาเป็นพวกกลับบ้านมือเปล่าแน่ ๆ”