ในงานเลี้ยงแวดวงชนชั้นสูงของเมืองไห่
“แปลกจัง ช่วงนี้เหมือนไม่ค่อยได้เจอหลิ่วซ่างเยวี่ยกับซุนเสียเลยนะ เมื่อก่อนงานเลี้ยงแบบนี้พวกเธอมักจะมากันตลอด”
“พวกเธอน่ะเหรอ! พากันไปอยู่ในชนบทห่างไกลโน่นแล้ว”
“หา? ชนบทอะไรนะ?”
“พวกเธอไม่ได้ดูโมเมนต์กันหรือไง? ทั้งโพสต์รูปเห็ดเยื่อไผ่ ทั้งกินไก่เป็ดห่านเลี้ยงแบบชาวบ้าน แถมยังไปตกปลาด้วย วันนี้โพสต์ไม่หยุดเลย ไม่รู้ของพวกนี้มีอะไรให้อวดนักหนา”
พอได้ยินแบบนั้น คุณหนูทั้งหลายที่อยู่ในงานก็พากันหยิบโทรศัพท์ออกมา
หลังดูจบ บางคนก็ทำหน้าเหยียดหยาม บางคนก็เต็มไปด้วยความสงสัย
“ดูจากที่พวกเธอโพสต์ น่าจะไปด้วยกันนะ คงไปฟาร์มอะไรสักแห่ง ดูน่าสนุกดีเหมือนกัน เดี๋ยวฉันส่งข้อความถามหลิ่วซ่างเยวี่ยว่าที่อยู่ไหน คราวหน้าจะได้ไปเที่ยวบ้าง”
“แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นที่ชนบท สกปรกจะตาย มีอะไรน่าสนุก!”
“นั่นสิ สภาพแวดล้อมดูสกปรกไปหมด ไม่เห็นหรือไงว่าโต๊ะที่กินข้าวกันสีลอกแล้ว ของกินจะสะอาดได้ยังไง กินเข้าไปคงท้องเสียแน่”
“ไม่รู้พวกเธอคิดยังไง อยากเที่ยวก็ไปต่างประเทศสิ ดันวิ่งไปเที่ยวชนบทกันจริง ๆ เสียฐานะหมด”
“เสียฐานะเหรอ? พวกเธอมีฐานะอะไรด้วยหรือไง?”
จู่ ๆ เสียงผู้ชายที่ฟังดูขัดหูดังขึ้น
คุณหนูสองสามคนที่จับกลุ่มคุยกันหันไปมอง พอเห็นฮั่วอวี่เฉินผมทองสวมสูทยืนตัวตรงก็ชะงักไป ก่อนใบหน้าจะพากันแดงระเรื่อ
แต่ละคนเอ่ยเรียกอย่างเขินอายว่า “คุณชายใหญ่ฮั่ว”