แน่นอนว่าภายนอกเขายังคงทำท่าเย็นชา สุขุมสง่างามเหมือนเดิม “งานที่บริษัทช่วงนี้เสร็จแล้ว ขอพักสักสองวัน”
ความหมายก็คือเขาลาหยุด
“อ๋อ!” เจียงหว่านรับคำ แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
“งั้นเธอเดินเล่นไปเถอะ ฉันกลับบ้านก่อนนะ”
พูดจบเจียงหว่านก็หันหลังเตรียมกลับบ้าน แต่กลับเห็นฮั่วเหวินจิ่งเดินตามหลังมา เธอจึงถามอย่างสงสัยว่า “นายตามฉันมาทำไม?”
“คุณปู่บอกให้คืนนี้ฉันไปกินข้าวที่บ้านเธอ”
ฮั่วเหวินจิ่งตอบ
เจียงหว่าน: …？？？
แต่ไม่นานเจียงหว่านก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่แท้วันนี้ฮั่วเหวินจิ่งตามเจียงเหล่าถัวไปขุดมันฝรั่งมานี่เอง…
บนโต๊ะอาหาร
เจียงเหล่าถัวเอ่ยชมฮั่วเหวินจิ่งไม่ขาดปาก “เสี่ยวฮั่วนี่เก่งจริง ๆ นอกจากรู้วิธีทำไร่แล้ว ยังขุดมันฝรั่งได้แม่นยำทุกหัว ทั้งเร็วทั้งมั่นคง ขนาดฉันยังสู้ไม่ได้เลย”
“ไม่ใช่แค่นั้นนะ เสี่ยวฮั่วยังสานตะกร้าเป็นด้วย ใช้เวลาแค่ช่วงเที่ยงก็สานรวดเดียวได้ตั้งสิบใบ ตอนบ่ายเอาไปหาบมันฝรั่งก็แข็งแรง ใช้งานดีมาก ฝีมือเขานี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” เจียงอ้ายกั๋วหัวเราะพลางกล่าวชมตาม
สายตาที่มองฮั่วเหวินจิ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม่เจียงก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่แล้ว เสี่ยวฮั่วยังช่วยให้อาหารสัตว์ที่อยู่หลังเขาด้วย แถมย้ายลูกหมูทั้ง 17 ตัวไปไว้ในคอกหมูหลังเขาเรียบร้อยแล้ว ทำงานคล่องแคล่วจริง ๆ”
แม้แต่เจียงเฉิงก็ยิ้มแฉ่ง คอยคีบเนื้อให้เขาไม่หยุด
มีเพียงเจียงอี้ที่สีหน้าหม่นลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดจาร้าย ๆ อะไร