ชายชรากลุ่มนี้เคยเสี่ยงชีวิตเพื่อประเทศชาติมาตั้งแต่ยังหนุ่ม บนร่างกายของพวกเขาจึงมีบาดแผลเก่าซ่อนอยู่ไม่มากก็น้อย เมื่ออายุมากขึ้น บาดแผลเก่าบางแห่งก็เริ่มกำเริบ
แต่ชายชราเหล่านี้ดื้อรั้นกันเหลือเกิน ยังไงก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาล
เพราะไม่อยากสร้างความลำบากให้ประเทศชาติและลูกหลาน
ส่วนลู่เฉิน ผู้อำนวยการสถานพักฟื้นเขตตะวันตกของกองทัพในเมืองหลวงแห่งนี้ เป็นหลานชายของคุณยายฮั่ว และเป็นลูกพี่ลูกน้องรุ่นหลานของฮั่วเหวินจิ่ง...
ฮั่วเหวินจิ่งเติบโตมาในเขตบ้านพักทหาร
ต่อมาพ่อแม่เสียชีวิต เขาก็ปลดประจำการจากเขตทหารเพราะบาดเจ็บ ก่อนกลับบ้านมารับช่วงกิจการครอบครัวของปู่ จนกลายเป็นนักธุรกิจ
ชายชราหลายคนที่นี่เห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก
กระดานหมากรุกเพิ่งถูกจัดวางเรียบร้อย
อี้เหล่าก็แกะพัสดุของตัวเองเสร็จพอดี
เมื่อเห็นฟักทองลูกใหญ่หนัก 20 กิโลกรัมในกล่อง ชายชราหลายคนที่ยืนมุงอยู่ก็ส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจเบา ๆ
“นี่ฟักทองเหรอ?”
“โอ้โห ฟักทองลูกใหญ่ขนาดนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย”
“ดูเหมือนฟักทองพันธุ์พื้นเมืองทางใต้ ฉันจำได้ว่าพันธุ์นี้ไม่น่าจะโตได้ใหญ่ขนาดนี้นี่นา!”
“คงเป็นพันธุ์ปรับปรุงน่ะ ยังไงตอนนี้ประเทศเราก็พัฒนาไปเรื่อย ๆ จะปรับปรุงพันธุ์อะไรไม่ได้ล่ะ” ชายชราที่พูดมีสีหน้าภูมิใจเต็มเปี่ยม
ชายชราที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันพยักหน้า
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาภาคภูมิใจและมั่นใจในประเทศของตัวเองมาก!!!!
อี้เหล่ามองฟักทองลูกใหญ่ ดวงตาหยีโค้งเป็นรอยยิ้ม แต่ปากกลับแสร้งทำเป็นรังเกียจ “อาซีเจ้าเด็กเหลือขอ ไม่เอาไหนจริง ๆ เรียนดี ๆ ไม่ชอบ ดันวิ่งไปถ่ายรายการอะไรสักอย่างที่ชนบท ฟักทองลูกใหญ่นี่คงซื้อจากชาวบ้านแถวนั้นแล้วส่งมาให้ฉันละมั้ง”