“เห็นไหม นั่นไง ลูกสาวแท้ ๆ ของกุ้ยเฟิน!”
“หน้าตาสวยจริง ๆ ผิวพรรณก็ดูดี เห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าโตมาในเมืองใหญ่”
“ชิ! ลูกสาวในเมืองอะไรกัน เขาโตมาในกองเงินกองทองต่างหาก ได้ยินว่าตระกูลซูเป็นตระกูลใหญ่โต มื้อหนึ่ง ๆ ก็กินแต่หูฉลามกับรังนก อาบน้ำยังใช้นมวัว แถมเดินไปไหนก็ต้องปูพรมแดง ไม่เหมือนพวกบ้านนอกอย่างเราหรอก”
ริมลำธารข้างคันนาแถวท้ายหมู่บ้านไป๋เจียง มีผู้หญิงหลายคนกำลังล้างผักกับจอบกันอยู่
เมื่อมองไปยังแปลงนาไม่ไกล เห็นร่างบอบบางที่กำลังก้มขุดมันฝรั่งอยู่หน้าร่องดิน พวกผู้หญิงก็เริ่มจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส
แต่คนหนึ่งกลับพูดจาเหน็บแนม
หลิวเสี่ยวชุ่ยมองเจียงหว่านที่ผิวขาวผ่องจนเหมือนเปล่งแสงอยู่กลางแดด แววตาฉายความอิจฉาปนดูแคลน
เธอพูดเสียงประชดประชันว่า “ดูผิวขาวเนียนของเธอสิ แทบจะบีบน้ำออกมาได้อยู่แล้ว ไม่แปลกหรอกที่เจียงอี๋จะกลับไปเป็นคุณหนูบ้านรวย ถ้าเป็นฉัน ฉันก็กลับไปเสวยสุขเหมือนกัน”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ป้ากุ้ยเฟินแอบสลับลูกกันตอนนั้น...”
“เสี่ยวชุ่ย พูดอะไรน่ะ! กุ้ยเฟินไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย” เฉินหลาน ป้ารุ่นใหญ่กว่าเอ่ยขัดหลิวเสี่ยวชุ่ย สีหน้าไม่เห็นด้วย
“ใช่แล้ว คนทั้งหมู่บ้านก็รู้ว่าครอบครัวกุ้ยเฟินรักเจียงอี๋มากแค่ไหน คนที่ไม่มีน้ำใจคือเจียงอี๋ต่างหาก”
“นั่นสิ...”
หลิวเสี่ยวชุ่ยเบ้ปากอย่างดูแคลน “อะไรคือไม่มีน้ำใจ เขาก็แค่กลับไปหาพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ทำไมพอพวกเธอพูดถึงเขาถึงกลายเป็นคนไม่มีน้ำใจไปได้ล่ะ นี่กำลังเอาศีลธรรมมาบีบบังคับใครอยู่หรือไง?”