ซูอี๋เคยได้ยินเจียงเหมยลี่พูดกับซูเหว่ยเป็นการส่วนตัวตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นดาวนำโชคของตระกูลซู
และเธอก็มั่นใจในเรื่องนี้
ฮั่วเฉินกล้าทำหน้าบึ้งใส่เธอ ก็เพราะไม่กล้าล่วงเกินคุณหนูตระกูลเศรษฐีพวกนั้นไม่ใช่หรือ?
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็จะขึ้นไปนั่งในตำแหน่งผู้กุมอำนาจของบริษัทซู
เธอไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น
เธอจะทำให้ฮั่วเฉินตะลึงในตัวเธอให้ได้
ให้เขาคุกเข่าต่อหน้าเธอ อ้อนวอนขอแต่งงานกับเธอ!!
เจียงเหมยลี่กลับไม่รู้เลยว่าซูอี๋มี “ความทะเยอทะยาน” แบบนี้ ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายคิดว่าตัวเองเป็น “ดาวนำโชค” จริง ๆ
เธอลังเลเล็กน้อย “เรื่องนี้ต้องถามพ่อเธอก่อน”
ซูอี๋เดินเข้าไปคล้องแขนเจียงเหมยลี่แล้วออดอ้อน “แม่คะ พ่อเชื่อฟังแม่ที่สุดแล้ว แม่ช่วยพูดกับพ่อหน่อยนะคะ พ่อต้องเห็นด้วยแน่ ๆ”
“อีกอย่าง ถ้าหนูไปทำงานที่บริษัท ก็จะช่วยจับตาดูพ่อแทนแม่ได้ จะได้ไม่ปล่อยให้พวกผู้หญิงที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงในบริษัทฉวยโอกาส”
คำพูดนี้ทำให้เจียงเหมยลี่ใจเอนเอียง
“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวแม่จะคุยกับพ่อเธอดู”
“ขอบคุณค่ะแม่ แม่ดีที่สุดเลย หนูรักแม่ที่สุด!” หลังจากออดอ้อนอยู่ครู่หนึ่ง ซูอี๋ก็เดินขึ้นชั้นบนกลับห้องไปอย่างร่าเริง
เจียงเหมยลี่กลับรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอเดินไปดื่มน้ำอึกหนึ่งแล้วเตรียมกลับห้องเหมือนกัน
แต่ตอนที่กำลังขึ้นบันได จู่ ๆ เท้าก็ลื่น ร่างทั้งร่างพลิกคว่ำหน้ากระแทกบันไดอย่างแรง
“อ๊า...” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น