บรรดาพ่อค้าแผงลอยที่สนิทสนมกับเขาอยู่เป็นประจำต่างก็กรูกันเข้ามาจริง ๆ
“พวกคุณทำอะไรกันน่ะ รีบปล่อยมือสิ!”
“ใช่ รีบปล่อยเลย ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่แจ้งตำรวจนะ!”
“ถึงพวกคุณจะไม่ซื้ออาหารทะเลจากร้านเถ้าแก่หลิว ก็ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันเลย...”
หลายคนพากันเอ่ยปาก
คนรอบข้างก็ทยอยช่วยพูดเข้าข้างพวกเขา
เจียงหว่านยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดตามองทุกคนตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แต่เถ้าแก่หลิวคนนี้เพิ่งบอกฉันว่า อาหารทะเลของพวกคุณใส่ยาไว้ ไม่สด กินแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ มีแต่อาหารทะเลร้านเขาเท่านั้นที่สดใหม่และเป็นธรรมชาติแท้ ๆ”
“อะไรนะ?”
“ใครใส่ยากัน พูดเหลวไหลทั้งเพ!”
“นั่นสิ ของที่เราขายเป็นอาหารสดทั้งนั้น ยังดิ้นดุ๊กดิ๊กกันอยู่เลย จะใส่ยาได้ยังไง!”
“เถ้าแก่หลิว ไม่คิดเลยว่าคุณจะใส่ร้ายพวกเราแบบนี้เพื่อขายของตัวเอง ช่างเถอะ เรื่องของคุณฉันไม่ยุ่งแล้ว!”
“เถ้าแก่หลิว ที่แท้คุณก็เป็นคนทำเรื่องนั้นเองสินะ! ฉันว่าแล้วทำไมลูกค้ารายใหญ่ของฉันถึงคืนของกะทันหัน แล้วเปลี่ยนไปซื้อร้านคุณแทน ที่แท้คุณแอบเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังนี่เอง?”
“ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ทำไมทุกครั้งที่มีลูกค้ารายใหญ่เข้าร้าน คุณถึงกระตือรือร้นมาช่วยเหลือ ที่แท้ก็มาแย่งลูกค้าฉันนี่เอง! ว่าแล้วทำไมลูกค้าของฉันถึงไปลงเอยที่ร้านคุณกันหมด...”
บรรยากาศพลันอื้ออึงขึ้นมา
คนที่เมื่อครู่ยังล้อมเจียงหว่านกับฮั่วเหวินจิ่งอยู่ ต่างพากันหันไปเล่นงานเถ้าแก่หลิวที่ถูกบิดแขนไว้