เจียงอ้ายกั๋วพยักหน้าตามแล้วพูดว่า “พ่อพูดถูก ของทะเลต้องเลี้ยงด้วยน้ำทะเล ถ้าเอาไปไว้ในแอ่งน้ำคงอยู่ไม่รอด ถึงตอนนั้นเราก็ต้มกินกันเลย ของที่กินไม่หมดก็เอาไปเพิ่มเมนูให้โรงอาหารได้”
พอได้ยินเช่นนั้น เจียงหว่านก็ทั้งขำทั้งอบอุ่นใจ!
แต่ตอนนั้นเอง เจียงอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้ามีเยอะจนกินไม่หมด ก็สร้างบ่อขึ้นมาสักบ่อ เติมน้ำทะเลลงไป น่าจะเลี้ยงไว้ได้สักสิบวันครึ่งเดือน”
พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของเจียงเหล่าถัวกับเจียงอ้ายกั๋วก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“วิธีนี้ดีเลย!”
“ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะ ได้ พรุ่งนี้ฉันจะลงมือสร้างเลย”
“ใช่ สร้างบ่อใหญ่ ๆ หน่อย ถึงตอนนั้นเราจะได้เลี้ยงไว้เยอะ ๆ หว่านหว่านอยากกินอาหารทะเลเมื่อไรก็จับขึ้นมาได้ทันที!”
“สร้างหลายบ่อหน่อยเถอะ แยกเลี้ยงกัน ได้ยินว่าอาหารทะเลบางชนิดเลี้ยงรวมกันไม่ได้” แม่เจียงเสนอความเห็นด้วย
“ได้ งั้นสร้างหลายบ่อ แต่จะเลือกตรงไหนดีล่ะ?”
“ไม่งั้นสร้างไว้หลังบ้านเราดีไหม?”
เจียงอ้ายกั๋วพูดว่า “ไก่ เป็ด แล้วก็หมูย้ายไปอยู่ฟาร์มไก่กับฟาร์มหมูกันหมดแล้ว คอกไก่กับคอกหมูเก่าหลังบ้านก็ว่างพอดี ถึงตอนนั้นเรารื้อทิ้งแล้วสร้างบ่อสักสองสามบ่อก็ได้”
ถ้าเป็นแบบนั้น ต่อให้เกิดอะไรผิดปกติขึ้นมาจริง ๆ คนอื่นก็ไม่มีทางรู้!!
“งั้นฉันไปวัดขนาดแล้วกะคร่าว ๆ ก่อน คืนนี้จะโทรหาลุงหลิว ให้เขาขนก้อนอิฐมาส่งพรุ่งนี้”
เจียงเหล่าถัวพูดพลางลุกขึ้น
เจียงอ้ายกั๋วก็ลุกตามไปด้วย
แม้เจียงอี้จะเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็เข็นรถเข็นตามไปช่วยจดบันทึกด้วย