ตั้งแต่ตั้งครรภ์
อวี๋ซินหรานก็ไม่ค่อยอยากอาหารอยู่แล้ว ยิ่งเพราะตั้งครรภ์แฝด ท้องก็ถูกลูก ๆ ดันจนรู้สึกอึดอัด ทำให้กินอะไรไม่ค่อยลงเข้าไปอีก
สำหรับคนท้องแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นความท้าทายไม่น้อย
ทั้งครอบครัวจึงกลุ้มใจกันจนผมหงอก
แต่เธอก็ไม่เจริญอาหารเอาเสียเลย
วันนี้เดิมทีเธอจะมาตรวจอัลตราซาวนด์สี่มิติ แต่ลูกไม่ให้ความร่วมมือ ตรวจเท่าไรก็ไม่สำเร็จสักที
ไม่มีทางเลือก เธอจึงตามสามีไปยังอาคารพักผู้ป่วยที่เงียบสงบกว่า ซึ่งอยู่ติดกับอาคารตรวจโรค แล้วเดินขึ้นลงบันไดไปมา หวังให้ลูกเปลี่ยนท่า จากนั้นถึงค่อยมาห้องน้ำบนชั้นนี้
ไม่คิดเลยว่าผลซานเหนียนจื่อที่เจียงหว่านกำลังล้างอยู่จะกระตุ้นความอยากอาหารของเธอขึ้นมาได้
“น้องสาว ผลซานเหนียนจื่อนั่น ฉันขอซื้อสักหน่อยได้ไหม?” ในที่สุดอวี๋ซินหรานก็อดถามไม่ได้
เธออยากกินมากจริง ๆ!
น้อยครั้งนักที่เธอจะอยากกินอะไรขนาดนี้
เจียงหว่านได้ยินดังนั้นก็หยุดล้างผลซานเหนียนจื่อ สายตาเลื่อนไปยังท้องที่นูนขึ้นของอีกฝ่าย ก่อนพยักหน้า “แบ่งให้ครึ่งกล่องก็ได้ ถ้าอยากกินอีกก็สั่งทางออนไลน์ได้เลย”
“จริงเหรอ? ขอบคุณมากเลยนะ!” อวี๋ซินหรานดีใจจนปิดไม่มิด
เจียงหว่านถอดฝากล่องใสออก เทผลซานเหนียนจื่อครึ่งหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ
อวี๋ซินหรานรีบรับมา
เมื่อเห็นผลกลมอวบสีม่วงดำเรียงเต็มกล่อง เธอก็อดใจไม่ไหว หยิบลูกหนึ่งใส่ปากทันที