“นังชาเขียวกับหมามันก็เหมาะกันดี อยู่ด้วยกันไปชั่วฟ้าดินสลาย ล็อกคอกันไว้เลย!”
อู๋ฮ่าวหรานพึมพำเสียงเบาด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ฮั่วเฉินกินข้าวกล่องหมดอย่างรวดเร็ว
พูดตามตรง เขายังอยากกินอีก!
เขาแทบจะกวาดข้าวทุกเม็ดที่เปื้อนน้ำมันฝรั่งในกล่องจนเกลี้ยง เกือบจะยกขึ้นมาเลียตรง ๆ อยู่แล้ว
พอรู้ตัวอีกที ก็เห็นซูอี๋ยืนอยู่ข้าง ๆ
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
แต่ไม่นานก็ยื่นกล่องข้าวเปล่าให้เธออย่างไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกระแอมเบา ๆ แล้วอธิบายว่า “ฉันหิวมากน่ะ!”
ซูอี๋กลับรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร หยิบกล่องข้าวไปล้างที่ห้องน้ำ
ตอนล้างกล่อง เธอมองคราบที่เหลืออยู่ซึ่งแทบถูกกวาดจนเกลี้ยง แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นนิ้วไปแตะรสชาติที่ตกค้าง ก่อนเอาเข้าปาก…
มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?
แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป
ขม!
“ถุย ๆ…”
ซูอี๋รีบก้มลงเหนืออ่างล้างมือ บ้วนรสขมในปากออกมา จากนั้นก็กลั้วปากด้วยน้ำอีกครั้ง จึงค่อยรู้สึกดีขึ้น
“อะไรกันเนี่ย ขมขนาดนี้จะอร่อยได้ยังไง?”
พอนึกถึงท่าทางที่ฮั่วเฉินกินอย่างเอร็ดอร่อยเมื่อครู่ ซูอี๋ก็ขมวดคิ้ว “หรือว่าตอนขาหักจะกระแทกจนลิ้นเสียรสไปแล้ว?”
แต่เธอไม่รู้เลยว่า
อีกด้านหนึ่ง ในอาคารร้างที่สร้างไม่เสร็จ
ก็มีคนที่ชิมมันฝรั่งซึ่งหอมฉุยเหล่านั้น แล้วกลับได้รสขมแบบเดียวกัน