เขาเพิ่งขุดเปิดแผลของฉวี่จื่อซาน แผลก็เริ่มเน่าแล้ว
ใช่
เน่า
มันเน่าขึ้นมาตรง ๆ เลย
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อการเน่าลุกลาม เนื้อที่เน่าก็เริ่มหลุดร่วง เผยให้เห็นอวัยวะภายใน
อวัยวะเหล่านั้นเองก็อยู่ในสภาพเน่าเปื่อยเช่นกัน...
ราวกับศพที่เน่ามานานแล้ว
ไม่เจ็บ
ไม่เจ็บเลยสักนิด
สติยังแจ่มชัดดี
เขาถึงกับได้กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงที่ลอยออกมาจากท้องตัวเอง...
การได้เห็นร่างกายตัวเองเน่าเปื่อยต่อหน้าต่อตา ทั้งที่สติยังแจ่มชัดขนาดนี้ ไม่ว่าใครที่มีสภาพจิตใจปกติเห็นภาพนี้เข้าก็คงตกใจจนสติแตก...
เหอต๋าเองก็ไม่ต่างกัน
เขามองลูกน้องอย่างหวาดผวา “รีบ...รีบพาฉันไปโรงพยาบาล!”
ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่าจะโดนตำรวจจับหรือเปล่า ต่อให้ถูกจับก็แค่โดนตัดสินโทษ แต่ถ้าร่างกายเน่าไปทั้งตัว นั่นก็เท่ากับตาย...
แถมยังเป็นวิธีตายที่น่าสยดสยองขนาดนี้!!
หน่วยสืบสวนอาชญากรรมแห่งหนึ่ง
ไม่นานพวกเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล
เมื่อไปถึงก็เห็นเหอต๋าที่ท้องเน่าไปกว่าครึ่ง กับสีหน้าตื่นตะลึงและหวาดกลัวของหมอ
“หัวหน้าหลิว อวัยวะภายในช่องท้องของคนไข้คนนี้เน่าไปหมดแล้วครับ เอาเนื้อที่เน่าออกด้วยวิธีการผ่าตัดไม่ได้ ตามปกติแล้วคนที่อยู่ในสภาพแบบนี้ไม่น่าจะรอด แต่เขายังมีชีวิตอยู่ แถมสติยังแจ่มชัดดีด้วยครับ”
“โรงพยาบาลเรามีข้อจำกัดด้านการรักษา ตอนนี้ยื่นเรื่องขอส่งตัวไปโรงพยาบาลใหญ่กว่าแล้วครับ คุณคิดว่าควรย้ายคนไข้ไปที่นั่นไหม”
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหลิวมองเหอต๋า แล้วก็อดตกตะลึงไม่ได้