“เอาอีกไหม?”
ตอนนี้สีหน้าของเจียงเจี้ยนหัวผ่อนคลายลง เขายิ้มมองเจียงเฉินบนเตียง ซึ่งใบหน้ามีสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว
เขาคอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงของหลานชายมาตลอด
เขาไม่มีทางมองผิดไปได้ ตั้งแต่กินแอปเปิลลูกนั้นเข้าไป หลานชายก็ดูเหมือน “มีชีวิตชีวาขึ้นมา” ทั้งคน!
ใช่แล้ว
มันเป็นความรู้สึกเหมือน “กลับมามีชีวิต” แบบนี้เอง
ที่คนในห้องไลฟ์พูดกัน…ไม่แน่ว่าอาจเป็นเรื่องจริง
เจียงเฉินลูบท้องที่อิ่มแล้ว สายตาไปหยุดอยู่ที่กล่องสามใบใต้เตียง ก่อนชี้ไปยังกล่องใบหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณปู่ ผมอยากกินกว่ายจ่าว”
“ได้สิ เดี๋ยวปู่ไปล้างให้!”
เจียงเจี้ยนหัวหยิบกว่ายจ่าวแล้วรีบเดินไปล้างในห้องน้ำ
ตอนนั้นเอง หลิวเยี่ยนถึงได้สติจากความตกใจ รีบถามเจียงเฉินอย่างกระวนกระวาย “เฉินจื่อ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง อยากอาเจียนไหม ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”
เจียงเฉินลองสำรวจความรู้สึกตัวเองอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “แม่ ตอนนี้ผมไม่อยากอาเจียนแล้วสักนิด”
เขาไม่รู้สึกทรมานหรือคลื่นไส้อีกแล้ว แค่ยังไม่มีแรงอยู่บ้าง
แต่เทียบกับเมื่อครู่แล้ว ตอนนี้สบายขึ้นมาก โดยเฉพาะในท้องที่อุ่นอยู่ตลอด
สบายมาก
แต่ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงอาเจียนดังมาจากเตียงข้าง ๆ ตามด้วยเสียงผู้หญิงที่ฟังดูอ่อนล้าและร้อนใจ “เยวี่ยเยวี่ย เป็นยังไงบ้าง ทรมานมากไหม ไม่เป็นไรนะ อาเจียนออกมาแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น…”
ห้องผู้ป่วยนี้เป็นห้องพักคู่ เตียงข้าง ๆ มีเด็กผู้หญิงอายุราวสิบกว่าขวบนอนอยู่ โดยมีจางหย่าผู้เป็นแม่คอยเฝ้า