จางหย่าถึงได้รู้ตัว รีบยื่นกว่ายจ่าวในมือให้เธอ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นเต้นที่ซ่อนไม่มิด ทั้งยังระมัดระวังเสียจนเห็นได้ชัด!
เยวี่ยเยวี่ยรับกว่ายจ่าวมาแล้วก็ใส่ปากกินทันที
ยังคงกรอบดังกรุบ ๆ กินทีละลูก ไม่นานก็จัดการลูกที่สองจนหมด!
ยังอยากกินอีก
แต่เธอก็รู้ว่าไม่มีเหลือแล้ว จึงไม่เอ่ยปากขออย่างรู้ความ เพียงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจียงเฉินที่ยังกินกรุบกรอบอยู่
กว่ายจ่าวอร่อยจัง!
รสเปรี้ยวอมหวาน
หอมด้วย
กรอบกรุบ
เจียงเฉินสังเกตเห็นสายตาของเยวี่ยเยวี่ย จึงหันมาถามว่า “พี่เยวี่ยเยวี่ยเอาอีกไหม?”
เยวี่ยเยวี่ยกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ ก่อนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “น้องอาเฉินกินเถอะ พี่กินไปแล้ว”
เจียงเฉินกลับใจกว้างมาก “ไม่เป็นไร ฉันยังมีอีกตั้งเยอะ ที่เหลือนี่ให้พี่กิน”
เจียงเฉินยื่นของที่เหลือให้เยวี่ยเยวี่ย
แม้จะเหลือไม่มากแล้ว
แต่ก็ยังมีอยู่ห้าหกลูก
“พี่เยวี่ยเยวี่ย กว่ายจ่าวนี่เป็นของที่บ้านคุณอาขาย อร่อยมากใช่ไหม? ถ้าพี่ชอบกิน ก็บอกให้แม่ไปซื้อที่บ้านคุณอาสิ” เจียงเฉินตัวแค่นี้แต่หัวไวไม่เบา ยังไม่ลืมช่วยคุณอาหาลูกค้าอีกด้วย
เยวี่ยเยวี่ยรับกว่ายจ่าวมา ดวงตาเป็นประกายพลางกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณนะ น้องอาเฉิน”
ตอนนี้เธอดูสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว
จางหย่าในฐานะแม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ทันที ตื่นเต้นจนรีบพูดว่า “ซื้อสิ ฉันต้องซื้อแน่นอน”
พูดจบ จางหย่าก็หันไปหาเจียงเจี้ยนหัว “คุณลุง ขอช่องทางสั่งซื้อได้ไหมคะ? ฉันจะสั่งเดี๋ยวนี้เลย แล้วแอปเปิลนั่น ฉันก็จะซื้อด้วย”