“ฮัดชิ่ว!”
ตระกูลฮั่ว
ฮั่วเหวินจิ่งจามขึ้นมากะทันหันระหว่างกำลังประชุม
เสียงจามมาอย่างกะทันหันจนแม้แต่ผู้จัดการแผนกที่กำลังยืนอธิบายรายงานแผนงานอยู่หน้า LED ยังชะงักคำพูดด้วยความตกใจ
ห้องประชุมเงียบกริบ
ทุกสายตาหันมามองฮั่วเหวินจิ่งพร้อมกัน
เฉินเซินรีบยื่นกระดาษทิชชูให้ทันที
“ประชุมต่อ”
ฮั่วเหวินจิ่งรับทิชชูมาเช็ดอย่างลวก ๆ น้ำเสียงยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม
แต่ทันทีที่ผู้จัดการแผนกเริ่มพูด…
“ฮัดชิ่ว!”
เสียงจามดังขึ้นอีกครั้ง!
เฉินเซินรีบยื่นทิชชูให้อีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้ยื่นมือไป ฮั่วเหวินจิ่งก็จามครั้งที่สามแล้ว
“ฮัดชิ่ว!”
ผู้จัดการ: …！！！
ทุกคน: …！！！
ฮั่วเหวินจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองไปทางเครื่องปรับอากาศตรงกลางห้อง
หรือจะเปิดแอร์แรงเกินไป?
เขารู้สึกหนาววาบขึ้นมาตามแผ่นหลังและขาทั้งสองข้างอย่างไม่มีสาเหตุ…
“เสี่ยวโจว ไปปิดแอร์!”
เฉินเซินเห็นฮั่วเหวินจิ่งมองไปทางเครื่องปรับอากาศ จึงสั่งผู้ช่วยที่กำลังจดบันทึกอยู่ตรงมุมห้องทันที
หลังประชุมเสร็จ
เมื่อกลับถึงห้องทำงาน
เฉินเซินก็ชงยาแก้หวัดแบบผงให้ฮั่วเหวินจิ่งทันที ก่อนถามด้วยความเป็นห่วงว่า “บอส จะไปโรงพยาบาลไหมครับ?”
“ไม่ต้อง”
ฮั่วเหวินจิ่งไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติ
เขามองยาแก้หวัดในถ้วย แล้วบอกเฉินเซินว่า “ไม่ต้องใช้ยานี่แล้ว เปลี่ยนเป็นน้ำซานจาให้ฉันที”
ฮั่วเหวินจิ่งมีห้องชงชาแยกเป็นของตัวเอง ข้างในมีตู้เย็น
ในตู้เย็นมีซานจาหลายกล่อง