เมื่อเห็นว่าพ่อลูกตระกูลเจียงยังไงก็ไม่ยอมตกลง หวังหมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปมองเจียงหว่าน
“หนู ฉันอยากซื้อ มะเขือเทศบ้านเธอจริง ๆ ขอแค่เธอยอมขาย ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ฉันก็จ่าย”
หวังหมิงแสดงท่าทีจริงใจอย่างยิ่ง
แทบจะสลักคำว่า ‘ฉันนี่แหละคนโง่ให้เขาหลอก’ ไว้บนหน้าผาก เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของตัวเองอยู่แล้ว
ที่จริงเขาก็มองออกว่าคนตระกูลเจียงไม่ยอมขายมะเขือเทศ เพราะเด็กสาวคนนี้บอกก่อนแล้วว่าไม่ขาย
เพราะงั้นคนที่ตัดสินใจได้ก็คือเด็กสาวคนนี้!!
“เอ่อ... ฉันก็อยากซื้อเหมือนกัน ราคาเท่าไหร่ก็ได้”
ตอนนั้นเอง อี้ซี ‘คนโง่ให้เขาหลอก’ อีกคนก็ยกมือขึ้นอย่างเกรง ๆ
ทั้งที่บอกว่าเป็น ‘เจ้าพ่อเข้าสังคม’ แต่พอมาถึงบ้านตระกูลเจียงกลับไม่มีโอกาสได้พูดสักกี่คำ ในที่สุดตอนนี้ก็หาโอกาสยกมือได้แล้ว แต่กลับเป็นการแสดงตัวว่าจะร่วมขบวน ‘คนโง่ให้เขาหลอก’ เสียนี่
“บอกแล้วไงว่าไม่ขาย...”
“ขายได้ค่ะ”
เสียงสองเสียงดังขึ้นต่อกัน
คนแรกที่พูดคือคุณปู่เจียง ส่วนคนที่ตอบทีหลังคือเจียงหว่าน
เจียงหว่านมองคุณปู่เจียงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา “คุณปู่ ในเมื่อพวกเขาจริงใจขนาดนี้ ก็ขายให้สักหน่อยเถอะค่ะ แต่ไม่ต้องขายลูกละ 100 หยวน เอาราคาเดิม ลูกละ 10 หยวน แล้วก็ซื้อได้คนละ 10 ลูกเท่านั้น”
“จริงเหรอ ขอบใจนะหนู...” หวังหมิงตื่นเต้นจนแทบกระโดดโลดเต้น
“แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่งค่ะ”
“ว่ามาเลย ขอแค่ฉันทำได้ รับรองว่าจัดการให้เรียบร้อย” หวังหมิงรีบตบอกยืนยัน กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเปลี่ยนใจ