แม้ยังไม่เห็นจำนวนเงินชัด ๆ แต่แค่สัมผัสได้ถึงความหนาของซอง ต่อให้ยังไม่เปิดดูก็รู้ว่าต้องไม่น้อยแน่
ถึงค่าจ้างแพ็กพัสดุของพวกเธอจะอยู่ที่วันละ 200 หยวน
แต่เธอเพิ่งมาทำงานที่บ้านตระกูลเจียงได้ราวครึ่งเดือนเท่านั้น
คิดครึ่งเดือน อย่างมากก็ได้แค่สองสามพันหยวน
แต่ซองนี้หนาขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเกินไปมากแน่ ๆ!!
ครั้งนี้เจียงอี้รับหน้าที่ประสานงานด้านการเงิน เขาจึงเป็นคนจ่ายเงินเอง พอได้ยินอาม่ายวี๋พูดแบบนั้น เขาก็มองเธออย่างจริงจังแล้วบอกว่า “อาม่ายวี๋ อย่าสงสัยในความเป็นมืออาชีพของผมเลยครับ ผมคำนวณไม่ผิดแน่นอน”
“ยอดนี้คิดจากค่าจ้างพื้นฐาน เงินชดเชยวันหยุด แล้วก็ชั่วโมงทำงานล่วงเวลา ไม่ขาดไม่เกิน ได้เท่านี้พอดีครับ!”
อาม่ายวี๋ถือซองเงินเดือนเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเองอย่างมึนงง
คนถัดไปคืออาม่าชุนที่นั่งอยู่ข้างเธอ พอรับซองเงินเดือนมา อาม่าชุนก็ชะงักไปเหมือนกัน
หลังจากนั้น คนที่ขึ้นไปรับเงินทีละคนต่างก็มีปฏิกิริยาแทบไม่ต่างกัน
เห็นได้ชัดว่าซองทุกใบหนาเกินกว่าที่ทุกคนคาดไว้
เจียงเฟิงกับพ่อแม่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลัง
เมื่อได้ยินชื่อแต่ละคนถูกเรียก เพื่อนร่วมงานทยอยขึ้นไปรับเงินเดือน ทั้งสามคนก็อดตื่นเต้นปนประหม่าไม่ได้
ทุกคนรับเงินแล้วไม่ได้เปิดดูตรงนั้น แต่เดินกลับไปนั่งที่เดิมทันที ไม่นานก็ถึงคิวครอบครัวเจียงเฟิงทั้งสามคน
คนแรกที่ขึ้นไปรับคือเจียงไหล พอได้รับซองเงินเดือน เขาก็ชะงักไปเช่นกัน
หนามาก!
หนาสุด ๆ!
หนากว่าที่เขาคิดไว้เยอะเลย