“ท้องผูกอะไรเหรอ?”
ในจังหวะนั้นเอง อู๋รุ่ย สามีของเฉินอวี่เฉิงก็กลับมา
พอเห็นผลซานเหนียนจื่อในมือเฉินอวี่เฉิง เขาก็แปลกใจเล็กน้อย “นี่มันซานเหนียนจื่อนี่นา เฉิงเฉิง ซื้อมากินทำไม? ของแบบนี้ช่วยแก้ท้องผูกไม่ได้หรอก กินมากไปยังทำให้ท้องผูกง่ายด้วย”
อู๋รุ่ยส่งกระเป๋าเอกสารให้คนรับใช้ ก่อนนั่งลงข้างเฉินอวี่เฉิง แล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ
เดิมทีเฉินอวี่เฉิงตั้งใจจะกิน แต่พอได้ยินสามีพูดแบบนั้น เธอก็ยัดผลซานเหนียนจื่อเข้าปากเขาเสียเลย
พลางอธิบายไปด้วยว่า “วันนี้ฉันเห็นคนในกลุ่มคุณแม่ตั้งครรภ์บอกว่า กินซานเหนียนจื่อแล้วจะไม่ท้องผูก ทีหลังถึงได้รู้ว่าร้านที่ขายซานเหนียนจื่อนี่เป็นร้านเดียวกับที่เจียเจียส่งมาในกลุ่มครอบครัวเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกให้ฉันช่วยสั่งซื้ออุดหนุนเพื่อนของเธอ”
“พูดแล้วก็จริง บ่ายนี้ฉันให้คนเอามันเทศที่ร้านนั้นขายไปนึ่ง รสชาติดีมากเลย”
“อีกสองวันก็วันเกิดคุณย่าแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันกะว่าจะเอามันเทศนั่นไปให้ท่านสักหน่อย!”
“พอดีคืนนี้เจียเจียขอให้ฉันช่วยอะไรนิดหน่อย ฉันเลยถือมันเทศ มันฝรั่ง ถั่วแระ แล้วก็ของพวกนั้นกลับมาด้วย ยังมีผลไม้ป่าอีกตั้งหลายกล่อง ซานเหนียนจื่อนี่ก็มีเหมือนกัน”
“ฉันเลยให้คนล้างออกมาสักหน่อย”
“แต่ซานเหนียนจื่อนี่ดูดีจริง ๆ นะ รสชาติเป็นยังไง อร่อยไหม?”
“หืม? ทำไมไม่พูดล่ะ?”
เฉินอวี่เฉิงเห็นสามีเงียบไปนาน จึงหันไปมองอย่างสงสัย แล้วก็เห็นเขานั่งนิ่งงันอยู่