ฮั่วเฉินเห็นพี่น้องฮั่วอวี่เฉินแล้ว รูม่านตาก็หดวูบ
“พวกเธอ...”
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้...
“เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเราบอกให้น้องชายเชิญคุณซูคนนี้ออกไป ฉันคงเกือบเชื่อความสามารถในการบิดเบือนเรื่องจริงของเธอแล้ว! พูดจาใส่ร้ายคนได้คล่องปากขนาดนี้ ดูท่าเมื่อก่อนคงใส่ร้ายหว่านหว่านไว้ไม่น้อยเลยสินะ!” เยวี่ยเฟิงหัวลูบผมยาวสลวย ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
ฮั่วเฉินหันไปตามเสียง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูเยวี่ย?”
ลูกสาวคนเดียวของผู้มีอำนาจอันดับสองแห่งเมืองไห่!
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
แถมยังแต่งตัวแบบนี้อีก?
ตอนนั้นเอง ซ่งจิ่นก็ก้าวเข้ามาข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม “โอ้ ในที่สุดก็เห็นคนอื่นแล้วเหรอ? เมื่อกี้ฉันนึกว่าคุณฮั่วผู้ยิ่งใหญ่มองไม่เห็นพวกเราเสียอีก!”
ซุนเสียหัวเราะเย็นชา “ผู้ยิ่งใหญ่งั้นเหรอ? หึ! ฉันว่าน่าจะเป็นอาชญากรที่อยู่เหนือกฎหมายมากกว่า!”
“พูดออกมาว่าจะทำให้คนหายไปในสามวินาที ฉันนึกว่ากำลังถ่ายละครสั้นน้ำเน่าอยู่ซะอีก!” หลิ่วซ่างเยวี่ยหัวเราะตาม
หลี่หว่านหัวหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “เขามีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าผู้ยิ่งใหญ่ด้วยเหรอ? พ่อฉันเป็นผู้ทรงอิทธิพลตัวจริง ยังไม่เห็นจะเลี่ยนเท่าเขาเลย...”
ตอนนี้ฮั่วเฉินถึงได้มองทุกคนชัด ๆ พอรู้ว่าพวกเธอเป็นใคร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
ตระกูลซ่ง
ตระกูลซุน
ตระกูลหลิว
ตระกูลหลี่...
พวกเธอล้วนเป็นคุณหนูจากแวดวงชนชั้นสูงของเมืองไห่ แถมฐานะทางตระกูลก็ไม่ธรรมดา...