นอกจากอู๋รุ่ยแล้ว ยังมีอีกหลายตระกูลที่คิดแบบเดียวกัน
หมิงเว่ยกั๋ว
บิดาของหมิงเฟิงฮวา
และยังเป็นผู้มีอำนาจอันดับสองของเมืองไห่ด้วย
ปกติมีแต่คนอื่นคอยประจบเอาใจเขา
แต่คืนนี้ หลังจากได้ลองชิมผักที่ลูกสาวหิ้วกลับมา เขากลับเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฮวาฮวา ต่อไปก็คบกับเพื่อนคนนั้นให้ดีนะ ถ้าทำได้ก็ช่วยสนับสนุนร้านของเธอให้มากหน่อย ดูจากรสชาติของผักพวกนี้แล้ว ต่อไปคงมีแต่คนแย่งกันซื้อ ถึงอยากแย่งก็อาจไม่ได้กินด้วยซ้ำ”
หมิงเฟิงฮวายิ้มละมุนแล้วพูดเสียงอ่อนว่า “ถึงพ่อไม่พูด หนูก็จะทำอยู่แล้วค่ะ”
“แต่ว่าพ่อ พ่อจะช่วยสนับสนุนเธอบ้างไหมคะ?”
“หนูได้ยินว่าบ้านเกิดของเธออยู่ในเขตปกครองของเมืองไห่พอดี พ่อช่วยดูหน่อยได้ไหมคะว่าจะจัดสรรงบประมาณไปให้บ้านเกิดเธอสักหน่อย แล้วก็ซ่อมถนนอะไรแบบนี้ ช่วยเหลือทางนั้นบ้าง”
หมิงเว่ยกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “รัฐบาลผลักดันแผนสนับสนุนชนบทมาโดยตลอด ไว้พ่อจะให้คนไปสำรวจพื้นที่บ้านเกิดของเธอดูก่อน ถ้าเข้าเกณฑ์นโยบายสนับสนุนของรัฐบาล ก็ย่อมได้รับความช่วยเหลือตามสมควร”
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของหมิงเฟิงฮวาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “พ่อคะ ตอนพ่อส่งคนไปสำรวจ พาหนูไปด้วยได้ไหมคะ? หนูก็อยากไปดูเหมือนกัน”
หมิงเว่ยกั๋วถลึงตาใส่เธอทันที “ไม่ได้! ไปก็มีแต่จะสร้างความวุ่นวาย คนที่ไม่รู้เรื่องอาจคิดว่าพ่อใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้พวกพ้อง!”