“แกจะขู่ใครกัน!”
พอได้ยินคำพูดของเจียงหว่าน หลี่เฟิ่งก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้ของฉันมาซื้อปลาที่หมู่บ้านพวกเธอจริง ๆ ตัวละ 300 หยวน พวกเราเห็นกับตา อีกอย่างพี่สะใภ้ฉันใช้โทรศัพท์ไม่เป็น เงินที่จ่ายก็ต้องเป็นเงินสดแน่นอน แต่ตอนนี้เธอกลับให้พวกเราเอาหลักฐานการโอนเงินมาให้ดู แบบนี้ก็เท่ากับอยากเบี้ยวไม่ใช่หรือไง!”
“คุณตำรวจคะ ต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะคะ!”
“ใช่ค่ะคุณตำรวจ น้าฉวนอายุเยอะแล้ว ใช้แต่โทรศัพท์รุ่นสำหรับผู้สูงอายุ จะมีหลักฐานการโอนเงินได้ยังไง”
“นี่ไม่ใช่รังแกคนแก่หรือไง!”
ชาวบ้านจากหมู่บ้านเดียวกับหลี่เฟิ่งต่างพากันพูดขึ้นคนละประโยคด้วยความขุ่นเคือง
สายตาที่มองเจียงหว่านราวกับเธอเป็นคนชั่วช้าที่สุดในโลก!!
เจียงหว่านกลับยิ้มบาง ๆ “เห็นกับตาเหรอ? แน่ใจหรือว่าเห็นฉันขายปลาให้เธอกับตา?”
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก
แน่นอนว่าพวกเธอไม่ได้เห็นกับตาจริง ๆ
ตอนนั้นมีชาวบ้านไม่น้อยเห็นคุณยายหลิ่วหิ้วปลากลับเข้าหมู่บ้าน พอถามถึงได้รู้ว่าเธอซื้อปลามาในราคา 300 หยวน ชาวบ้านต่างตกตะลึง คิดว่าคุณยายหลิ่วคงถูกหลอกแล้ว
แต่คุณยายหลิ่วบอกว่าปลานั่นช่วยเพิ่มน้ำนมให้ลูกสะใภ้ ตั้งแต่ลูกสะใภ้กินปลาเข้าไป น้ำนมก็เยอะจนดื่มเท่าไรก็ไม่หมด หลานชายเองก็ไม่งอแงตอนกลางคืน แถมสุขภาพของลูกสะใภ้ยังฟื้นตัวได้ดีด้วย
คุณยายหลิ่วจึงคิดจะไปซื้อปลาอีกตัวมาให้ลูกสะใภ้บำรุงร่างกาย!