โจวอ้ายฮวาโกรธจนหัวเราะออกมา “อะไรที่เรียกว่าเธอเห็นก่อน? ผักวางอยู่บนชั้น ใครหยิบได้ก่อนก็เป็นของคนนั้น อย่าคิดจะเอาอายุมาอ้างกับฉันนะ ยายแก่ ใบมันเทศนี่ฉันหยิบได้ก่อน ก็ต้องเป็นของฉัน!”
“ฉันเห็นก่อนต่างหาก ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ หลานชายฉันยังรอกินอยู่…”
“ฉันหยิบได้ก่อน…”
ทั้งสองคนจับใบมันเทศไว้แน่น ไม่มีใครยอมปล่อย ต่างคนต่างเถียงกันจนหน้าแดงคอขึ้นเส้นเลือด แทบจะลงไม้ลงมือกันอยู่แล้ว
“ก็แค่ใบมันเทศกำมือเดียว ต้องแย่งกันขนาดนี้เลยเหรอ!”
“นั่นสิ ก็แค่ใบมันเทศเอง ยกให้คนแก่ไปก็สิ้นเรื่อง ตลาดสดข้าง ๆ มีตั้งเยอะแยะ…”
คนที่ยืนมุงต่างชี้ไม้ชี้มือวิจารณ์
ทุกคนคิดว่าแค่ใบมันเทศกำเดียวเอง ทำไมต้องแย่งกันขนาดนี้ด้วย เกินไปหน่อยแล้ว!!
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า อีกไม่นานตัวเองก็จะกลายเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นเช่นกัน
และเหตุการณ์แบบนี้ก็จะเกิดขึ้นในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้อยู่บ่อย ๆ…
หลิววั่งได้ยินเสียงเอะอะก็รีบมาถึง
พอรู้ว่าทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร เขาจึงทำได้แค่แบ่งให้คนละครึ่ง
ทั้งยังรับปากว่าพรุ่งนี้จะมีใบมันเทศสดมาให้แน่นอน ทั้งสองถึงได้พอใจและแยกย้ายกันไป
“เถ้าแก่สาว? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ตอนนั้นหลิววั่งเห็นเจียงหว่านเข้า จึงรีบเดินเข้าไปหา
พอเห็นรถเข็นตรงหน้าเจียงหว่าน เขาก็เข้าใจทันที แล้วเอ่ยอย่างรู้จักเอาใจลูกค้าว่า “เถ้าแก่สาวยังต้องการอะไรอีกไหม? เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้ แล้วคิดราคาให้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์นะ”