“กลับไปเถอะ มะเขือเทศไม่ขายแล้ว!”
เจียงหว่านพูดเสียงเรียบ แต่ปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา
มะเขือเทศยังต้องเลี้ยงให้โตอีกหน่อย
อีกอย่าง ต่อให้ทำบุญช่วยเหลือคนอื่น ก็ต้องดูแลคนในครอบครัวตัวเองก่อน มะเขือเทศในแปลงผักก็เหลือไม่มากแล้ว
ไม่จำเป็นต้องขายอีก!!!
หวังหมิงได้ยินดังนั้นก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที
ยิ่งเห็นแปลงผักที่อยู่ไม่ไกลมีมะเขือเทศแดงฉ่ำเต็มไปหมด พอนึกถึงรสชาติขึ้นมา ในใจก็เหมือนมีหนามคอยทิ่มแทง
“สาวน้อย ขายให้ฉันอีกสักสิบลูกเถอะ!”
“เธอไม่รู้หรอก สิบลูกที่ฉันเอากลับไปเมื่อเช้า ยังไม่ทันได้กินสักลูก ก็โดนคนอื่นกวาดเรียบหมดแล้ว พอนึกถึงทีไรฉันก็ใจสลายทุกที!”
“ขายให้ฉันอีกสิบลูกเถอะ ลูกละยี่สิบหยวนก็ได้ ไม่สิ ลูกละร้อยหยวนก็ยังไหว”
“ขอร้องละ ได้โปรดขายให้ฉันสิบลูกเถอะนะ...”
หวังหมิงดัดเสียงอ้อน มองเจียงหว่านด้วยท่าทางน่าสงสาร แทบจะประนมมือคุกเข่าขอร้องอยู่แล้ว
แน่นอนว่าคำเปรียบเทียบนี้อาจจะเกินจริงไปหน่อย แต่ก็ใกล้เคียงอยู่
ทำเอาพ่อเจียงกับคุณปู่เจียงงงเป็นไก่ตาแตก
อะไรนะ ลูกละร้อยหยวน?
มะเขือเทศเนี่ยนะ??
นี่คงไม่ใช่มิจฉาชีพที่ไหนหรอกนะ...
“ไม่ขาย” เจียงหว่านยังคงปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“สาวน้อย...”
หวังหมิงยังคิดจะเข้าไปอ้อนวอนต่อ แต่พ่อเจียงกลับเดินมาขวางตรงหน้าเขา สีหน้าเคร่งขรึมพลางพูดว่า “นายคิดจะทำอะไร? ลูกสาวฉันบอกแล้วว่าไม่ขาย รีบไปซะ มะเขือเทศบ้านเราไม่ขาย”
“ใช่ ไม่ขาย” คุณปู่เจียงก็เข้ามาขวางหน้าเจียงหว่านเช่นกัน สายตาที่มองหวังหมิงกับคนอื่นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง