หวานสดชื่น
เนื้อแน่น
นุ่มละมุน
เนื้อปลาแน่น แต่กลับหวานสดชื่นและนุ่มละมุน น้ำซอสก็ปรุงมาได้พอดี เรียกว่าอร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลย
ตาเฒ่าเจียงรู้ว่าอาหารที่บ้านตัวเองอร่อย
แต่ไม่คิดเลยว่าปลาที่บ้าน...จะอร่อยได้ขนาดนี้!!!!
ตาเฒ่าเจียงเองก็เผลอคีบปลาเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ส่วนพี่ชายใหญ่จอมซื่อของตระกูลเจียงไม่ต้องพูดถึง เขากินเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ใครเร่ง แถมยังกินเร็วและเอาจริงเอาจัง
ขณะกินไปด้วย พ่อเจียงก็ไม่ลืมเลาะก้างปลาให้เจียงหมิงเซวียน
แก้มทั้งสองข้างของเจียงหมิงเซวียนตุ่ยจนป่อง แต่ก็ยังเคี้ยวไม่หยุด...ดวงตากลมโตใสแจ๋วส่องประกายระยิบระยับ น่ารักสุด ๆ...
เจียงหว่านเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“แม่ อย่านั่งเหม่อสิ รีบกินเถอะ” เจียงหว่านคีบเนื้อปลาชิ้นใหญ่ที่มีก้างน้อยใส่ชามให้แม่เจียง
แม่เจียงยิ้มพลางพยักหน้า
“หว่านหว่าน ลูกก็กินด้วยนะ” เธอยื่นตะเกียบออกไป คีบเนื้อปลาจากกะละมังใส่ชามเจียงหว่านได้ด้วย
ช่วงหลายวันมานี้ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าสายตาเปลี่ยนไปบ้าง
แม้จะยังมองไม่ชัด
แต่ก็เห็นเงาคนในระยะสามเมตรได้แล้ว
อย่างอาหารบนโต๊ะตอนนี้ เธอก็พอแยกตำแหน่งชามกับท่าทางของคนที่นั่งข้าง ๆ ได้...
เจียงอี้ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้แล้วอดชะงักไม่ได้
“แม่ ตาของแม่...”
เขาเพิ่งเอ่ยปาก ในชามก็มีเนื้อปลาตรงส่วนครีบเพิ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
“กินสิ ครีบปลา”
เนื้อปลาที่จู่ ๆ ก็เพิ่มมาในชามทำให้เจียงอี้พูดค้าง
เขาอดมองไปทางเจียงหว่านไม่ได้
หลังจากคีบปลาให้เขาแล้ว เจียงหว่านก็ไม่ได้มองเขาอีก แต่ตั้งใจกินข้าวต่อ พลางคีบกับข้าวให้แม่เจียงที่นั่งข้าง ๆ เป็นระยะ