“จะเอากี่ตัว?” เจียงหว่านถาม
หวังเชารีบตอบว่า “สิบ...ไม่สิ เอาห้าสิบตัวแล้วกัน”
เขาจะเก็บไว้กินเองบ้าง แล้วส่งไปให้ญาติกับทางบ้านภรรยาบ้าง ถ้าเฉลี่ยกันจริง ๆ ห้าสิบตัวก็ไม่ได้เยอะอะไรเลย...
“ห้าสิบตัวเหรอ?”
เจียงหว่านขมวดคิ้วนิด ๆ
พอเห็นแบบนั้น หวังเชาก็ใจหาย รีบพูดว่า “หนู ถ้าห้าสิบตัวไม่ไหว ขายให้ฉันน้อยลงหน่อยก็ได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”
“ไม่ใช่ว่าขายไม่ได้หรอก แต่บ้านเราไม่มีถังมากพอใส่ปลาให้คุณ”
พอได้ยินอย่างนั้น หวังเชาก็โล่งอกทันที เขารีบยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ๆ ถังใส่ปลาฉันเตรียมมาเองได้”
ได้ยินว่าเขาหาถังมาเองได้ เจียงหว่านก็พยักหน้า “ได้ งั้นขายปลาให้คุณห้าสิบตัว”
“แต่ปลาขาดน้ำไม่ได้ รอคุณเอาถังมาเมื่อไร ฉันค่อยตกปลาให้แล้วกัน”
ตกปลาเหรอ?
หวังเชาชะงักไปนิดหนึ่ง
ปลา 50 ตัวจะใช้เบ็ดตกเอาเนี่ยนะ?
ต้องตกกันถึงเมื่อไรล่ะเนี่ย??
แต่ไม่นาน หวังเชาก็ได้เห็นกับตาว่าเจียงหว่านตกปลาอย่างไร
เบ็ดถูกเหวี่ยงลงบ่อ
ผ่านไปไม่กี่วินาที
ปลาก็กินเบ็ด
แค่กระตุกแล้วดึง
ปลาก็ลอยพรวดออกจากบ่อมาเลย...
ครั้งนี้หวังเชามองเห็นชัด ๆ ว่าบนเบ็ดที่เจียงหว่านเหวี่ยงออกไป...ไม่มีเหยื่อติดอยู่เลย
“ตกปลา...ไม่ต้องใส่เหยื่อเหรอ?”
หวังเชาไม่ใช่คนบ้าตกปลา แต่ก็รู้หลักพื้นฐานอยู่บ้าง
ใครเขาตกปลาโดยไม่ใช้เหยื่อกันล่ะ?
ไม่ใช่แค่หวังเชาที่ตาค้าง เจียงเจี้ยนหัว ผู้ใหญ่บ้านที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ ก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน
พอเจียงหว่านปลดเบ็ดออกจากปากปลา เจียงเจี้ยนหัวก็รีบเดินเข้าไปหยิบคันเบ็ดจากมือเธอมาดู