เฉินหลานมองมันฝรั่งไม่กี่หัวนั้น ก่อนหัวเราะอย่างจนใจ “เด็กคนนี้นี่เกรงใจจังเลยนะ ได้ ๆ ป้าจะไม่เกรงใจแล้ว ไว้ป้าจะนึ่งขนมแป้งน้ำตาลทรายแดงให้กิน”
เจียงหว่านแบ่งมันฝรั่งให้ป้าคนอื่น ๆ อีกคนละสองหัว
ป้าทั้งหลายต่างพากันยิ้ม
แต่ไม่ได้ใส่ใจมันฝรั่งพวกนั้นนัก
ถึงอย่างไรทุกบ้านก็ปลูกมันฝรั่งกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยังเป็นช่วงที่มันฝรั่งสุกพอดี ของที่บ้านตัวเองยังแทบกินไม่หมดเลย!!
พอกลับถึงบ้าน ป้าทั้งหลายก็วางมันฝรั่งสองหัวที่ยังเปื้อนดินไว้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
แต่กลับเอาเรื่องเจียงหว่านไปเล่าให้สามีฟัง...
ส่วนเจียงหว่านกลับถึงบ้านก็เข้าไปหยิบเคียว แล้วมุ่งหน้าไปยังป่าไผ่หลังเขา ก่อนจะตัดไผ่ลำเล็กมาหนึ่งลำ
จากนั้นก็ทำคันเบ็ดแบบง่าย ๆ ขึ้นมา
แล้วหยิบถังใบหนึ่งไปที่บ่อน้ำ
เจียงอี้อดสงสัยไม่ได้ จึงเดินตามไป
เมื่อเห็นเจียงหว่านใช้เบ็ดลวดที่ไม่มีเหยื่อล่อเกี่ยวอยู่แล้วหย่อนลงบ่อ เขาก็กระตุกมุมปาก ก่อนอดเตือนไม่ได้ว่า “เธอไม่ได้ใส่เหยื่อนะ แบบนี้ตกปลาไม่ได้หรอก”
ใครเขาตกปลาด้วยการเอาลวดมาดัดเป็นเบ็ด แล้วไม่ใส่เหยื่อล่อกันบ้าง?
นี่มันแกล้งปลาเล่นชัด ๆ เลย!!
แต่พอพูดจบ
คันเบ็ดที่เพิ่งหย่อนเบ็ดลงบ่อไปเมื่อครู่ก็เริ่มสั่นเหมือนมีอะไรดึงอยู่
“มีปลาติดเหรอ?”
เจียงหว่านออกแรงกระตุก
วินาทีถัดมา
ซ่า!
ปลาหญ้าตัวใหญ่ตัวหนึ่งถูกคันเบ็ดดึงขึ้นมาจากน้ำ ลำตัวปลาโค้งวาดผ่านอากาศ เกล็ดสะท้อนแสงแดดระยิบระยับจนแสบตา...
“ตะ...ตกได้จริง ๆ เหรอ?”