เย็นวันที่สาม หลินเจี้ยนล้วงเมล็ดหนึ่งออกมาจากถุงเมล็ดของเดฟ
เมล็ดนั้นเล็กมาก สีเขียวอมเทา สัมผัสคล้ายก้อนกรวด
“เมล็ดของเดฟนี่ แต่ละเมล็ดไม่เหมือนกันเลย”
หลินเจี้ยนพึมพำ
“พี่ใหญ่ไฟฟ้ามีพลังไฟฟ้า แล้วเมล็ดนี่...จะเป็นอะไรนะ?”
“ปลูกลงไปก็รู้เองไม่ใช่เหรอ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูดจากในกระถาง
เขาหากระถางมาใบหนึ่ง ฝังเมล็ดลงไปแล้วรดน้ำ
“พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว”
คืนนั้นหลินเจี้ยนหลับ ๆ ตื่น ๆ
ตีหนึ่งครึ่ง มีเสียง “ตึง” ดังทึบมาจากลานบ้าน ราวกับมีอะไรบางอย่างตกกระแทกพื้น
หลินเจี้ยนลืมตา แนบตัวกับหน้าต่างแล้วมองออกไป
ใต้แสงจันทร์ พี่ใหญ่ไฟฟ้ายังคงยืนอยู่ ปากกระบอกปืนหมุนเบา ๆ
ตรงมุมกำแพง ทานตะวันอยู่นิ่งเงียบ จานดอกหันมาทางเขา ยังคงฉีกยิ้มอยู่เหมือนเดิม
แล้วเขาก็เห็นซอมบี้ตัวนั้น
ซอมบี้ตัวหนึ่งยืนอยู่นอกกำแพงลานบ้าน บนหัวครอบถังเหล็กขึ้นสนิมจนเป็นด่าง ปิดบังใบหน้าทั้งหมดไว้ เหลือเพียงดวงตาขุ่นมัวสองข้าง
มันเดินช้ามาก ถังเหล็กสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงจันทร์
ด้านหลังมันยังมีซอมบี้บ้าคลั่งธรรมดาตามมาอีกสามตัว
“ซอมบี้ถังเหล็ก”
ใบหน้าของหลินเจี้ยนกระตุก
“ในที่สุดก็มีซอมบี้ปกติโผล่มาสักที”
พี่ใหญ่ไฟฟ้ายิงปืน
ถั่วไฟฟ้ากระแทกถังเหล็กดัง “เคร้ง” กระแสไฟฟ้าแผ่ผ่านออกไป แต่ถังเหล็กกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“ยิงไม่เข้าเหรอ?”
หัวใจของหลินเจี้ยนพลันเต้นระทึก
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไป
ปากกระบอกปืนของพี่ใหญ่ไฟฟ้าหมุนไปอีกทาง ประกายไฟฟ้าปะทุเปรี๊ยะ ๆ ก่อนถั่วไฟฟ้าลูกหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าก่อนหน้าหนึ่งรอบจะพุ่งออกไปอย่างเกรี้ยวกราด
ซอมบี้ถังเหล็กถูกยิงเข้าเต็ม ๆ ถังเหล็กระเบิด ร่างทั้งร่างแยกออกเป็นสองซีกตรงกลาง ก่อนจะกลายเป็นเถ้ากองเล็ก ๆ กระจายลงบนพื้น
นัดเดียวปลิดชีพ
“...”
หลินเจี้ยนอึ้งไปหนึ่งวินาที
“ซอมบี้ถังเหล็กธรรมดายังทนได้ตั้งหนึ่งนัดเชียวเหรอ”
“นายคิดว่าฉันแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?”
“พี่ใหญ่อย่าถ่อมตัวเลย”
สามตัวนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ปากกระบอกปืนของพี่ใหญ่ไฟฟ้าหมุนไปทางพวกมัน ยิงถั่วไฟฟ้ารัวเป็นชุด ซอมบี้บ้าคลั่งทั้งสามตัวระเบิดทีละตัว กลายเป็นเถ้ากองเล็ก ๆ ปลิวกระจายไปตามสายลม
ตัดหญ้าก็ง่ายแค่นี้เอง
หลินเจี้ยนยอง ๆ อยู่บนพื้น มองเถ้ากองนั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ตอนนั้นเอง ผิวดินในกระถางที่หลินเจี้ยนปลูกไว้ตอนเย็นก็แตกร้าวเป็นแนวหนึ่ง
ต้นไม้ต้นหนึ่งโผล่พ้นดินขึ้นมา
ลำต้นอวบหนา บนยอดมีฝักถั่วหนักอึ้ง สีเทาเหมือนหิน ดูแข็งแกร่งสุด ๆ
“เกนชิน!”
หลินเจี้ยนจำมันได้
“ถั่วยิงดึกดำบรรพ์จากยุคไดโนเสาร์! ยิงถั่วหิน โดนแล้วกระเด็นถอยหลังพร้อมมึนงง แถมยังทิ้งลาวาไว้ด้วย!”
“เกนชินก็มาด้วยสินะ”
หลินเจี้ยนมองมัน
“เสียดาย พี่ใหญ่จัดการซอมบี้ถังเหล็กจนหมดแล้ว นายมาไม่ทัน”
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์แกว่งฝักถั่วเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
หลินเจี้ยนยอง ๆ ลงตรงหน้ามัน
“ฉันควรเรียกนายว่าอะไรดี? ถั่วยิงดึกดำบรรพ์? ถั่วหิน?”
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์ไม่สนใจเขา ฝักถั่วหมุนเล็กน้อย เล็งไปทางประตูรั้ว
“หรือว่ามนุษย์ถ้ำพูดไม่ได้?”
หลินเจี้ยนตบมือเบา ๆ
“ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องพึ่งพวกนายแล้วล่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจี้ยนยอง ๆ อยู่ตรงหน้าถั่วยิงดึกดำบรรพ์ ศึกษามันอยู่นาน
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจี้ยนตรวจดูบริเวณลานบ้าน ตรงตำแหน่งที่เมื่อคืนซอมบี้ถังเหล็กถอนพลับพลึงยิงถั่วต้นหนึ่งขึ้นไป ผิวดินกลับมาเรียบแล้ว
หลินเจี้ยนก้มมองผืนดินเรียบ ๆ ตรงนั้น
“ดินนี่ถมตัวเองได้ด้วยเหรอ?”
“ช่างมัน อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องเก็บกวาด”
เขาล้วงเมล็ดพลับพลึงยิงถั่วออกมาจากถุงเมล็ดอีกหนึ่งเมล็ด แล้วฝังลงไป
“หวังว่าพรุ่งนี้เช้านายจะยังอยู่นะ”
หลินเจี้ยนพูด
ตอนบ่าย หลินเจี้ยนเปิดถุงเมล็ดของเดฟ เทเมล็ดที่เหลือออกมาทีละเมล็ด แล้วเรียงไว้บนโต๊ะ
เขานับดู เหลืออยู่ราว ๆ ยี่สิบเมล็ด
มีทั้งขนาดเล็กใหญ่ รูปร่างต่างกัน บางเมล็ดเปล่งแสงจาง ๆ บางเมล็ดเป็นสีเทาหม่น บางเมล็ดมีลวดลายเล็ก ๆ แน่นขนัดอยู่บนผิว
“เมล็ดยี่สิบกว่าเมล็ด”
“ดูเหมือนกระถางจะมีไม่พอ”
หลินเจี้ยนหยิบเมล็ดหนึ่งขึ้นมาดู
จากนั้นหลินเจี้ยนก็เก็บเมล็ดกลับลงถุงทีละเมล็ด แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า
“พืชอย่างนายเกิดมาได้ยังไง?”
“ปลูกขึ้นมา”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ตามหลักแล้ว นายควรจะเกิดจากการรวมร่างของพลับพลึงยิงถั่วกลไกปืนกลซูเปอร์กับถั่วไฟฟ้าไม่ใช่เหรอ?”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่รู้”
มันพูด
“พอลืมตาขึ้นมา ฉันก็เป็นแบบนี้แล้ว”
“แล้วจำเรื่องก่อนถูกปลูกได้ไหม?”
“จำไม่ได้”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
หัวใจของหลินเจี้ยนหนักอึ้งขึ้นมา
เขานึกถึงทานตะวันยิ้มลวงที่อยู่ตรงมุมกำแพง
ทานตะวันยิ้มลวงกลายมาจากทานตะวัน แล้วมันกลายเป็นแบบนั้นได้ยังไง?
แล้วปืนกันไฟฟ้าล่ะ?
พี่ใหญ่เองก็เกิดจากเมล็ด หรือว่ามันจะ...
“คิดอะไรอยู่?”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าขัดจังหวะเขา
“...ไม่มีอะไร”
หลินเจี้ยนตอบ
“บนหน้านายเขียนไว้ชัด ๆ ว่า ‘กลัวฉันกลายพันธุ์’ สี่คำ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“...”
“ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นร่างพลังงานบริสุทธิ์ ไม่ใช่พืชธรรมดาอีกแล้ว”
“งั้นก็ดี”
คืนนั้นไม่มีซอมบี้มา
หลินเจี้ยนเอนตัวอยู่ในลานบ้าน มองดูดาวเต็มท้องฟ้า รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร
“คืนนี้ทำไมเงียบจัง?”
เขาพึมพำ
“เงียบไม่ดีหรือไง?”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าถาม
“ก็ดี แต่กลับรู้สึก...ไม่ค่อยวางใจ”
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจี้ยนถูกแสงแดดส่องจนตื่น
เขาบิดขี้เกียจ มองต้นไม้เต็มลานบ้าน แล้วรู้สึกว่าชีวิตก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
พี่ใหญ่ไฟฟ้าอยู่ในกระถาง ปากกระบอกปืนหันไปทางดวงอาทิตย์ เงียบสงบ
ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์ห้อยลงเล็กน้อย
“วันใหม่แล้ว”
“เริ่มทำสวนกันเถอะ”
“ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้จะจบลงเมื่อไร”
ถุงเมล็ดในกระเป๋าขยับวูบหนึ่ง
เขาหยิบมันออกมา แล้วถุงก็พ่นเมล็ดหนึ่งออกมาอีกครั้ง
บนเมล็ดมีรูปดาวกระจายสลักอยู่
“ดาวกระจาย?”
“ปลูกลงไปแล้วจะงอกนารูโตะออกมาไหมนะ”
หลินเจี้ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปลูกเมล็ดนี้ลงไปด้วย
หลินเจี้ยนพบว่าพืชที่ปลูกลงดินได้รับอิทธิพลจากทานตะวัน ยิ่งมีทานตะวันมาก ก็ยิ่งเติบโตเร็ว
ส่วนพืชในกระถาง ไม่รู้ทำไม เวลาที่ใช้เติบโตถึงสุ่มเอา
“ถ้าโตเร็วได้เหมือนพลับพลึงยิงถั่วก็คงดี”
หลินเจี้ยนพูดพลางมองไปทางพลับพลึงยิงถั่วที่เรียงกันอยู่แถวหนึ่ง
“ให้ตายสิ ทำไมหน้าตาเปลี่ยนไปแล้ว?”
ของเหลวสีแดงไหลซึมออกมาจากร่างของพลับพลึงยิงถั่ว มีแมลงจำนวนไม่น้อยคลานออกมาจากปาก ลูกตากลวงโบ๋
“น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะ”
มันเอียงคอมองหลินเจี้ยนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พ่นก้อนกลม ๆ ออกมาจากปากกระบอกปืน
หลินเจี้ยนหลบไม่ทัน โดนก้อนนั้นกระแทกหน้าผากเข้าเต็ม ๆ
เขาก้มลงมอง เป็นถั่วเน่าเปื่อยที่มีแมลงติดอยู่ กลิ้งไปบนพื้นสองสามตลบแล้วแตกออก มีของเหลวเหนียวหนืดซึมออกมาเล็กน้อย
หลินเจี้ยนตั้งชื่อให้พลับพลึงยิงถั่วสีเขียวอมเทาต้นนั้นว่า พลับพลึงยิงถั่วพิศวง ช่างเหมาะกับมันจริง ๆ
มันทำให้คนพิการได้เหมือนทานตะวัน แต่ก็ยังไม่โจมตีเขาจริง ๆ
หลินเจี้ยนยอง ๆ อยู่ตรงหน้าพลับพลึงยิงถั่วพิศวง จ้องตากับมัน
พลับพลึงยิงถั่วพิศวงเอียงคอ พ่นถั่วที่มีแมลงออกมาจากปากกระบอกปืน กลิ้งดุกดิกมาหยุดอยู่ข้างเท้าเขา
“นี่นายเห็นฉันเป็นเป้าซ้อมยิง หรือเห็นฉันเป็นเพื่อนกันแน่?”
หลินเจี้ยนถาม
พอถามจบ พลับพลึงยิงถั่วพิศวงก็พ่นออกมาอีกเมล็ด