หลังจากปลูกเมล็ดชูริเค็นลงไปแล้ว หลินเจี้ยนก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้างกระถาง เฝ้าดูอยู่นาน
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ระยะเวลาเติบโตของพืชในกระถางนั้นสุ่มเอา ดูท่าคราวนี้คงต้องลุ้นดวงแล้ว
“ถ้าในถุงเมล็ดพันธุ์ของเดฟมีเมล็ดทานตะวันอยู่สักเมล็ดก็คงดี”
พูดพลางหันไปมองทานตะวันยิ้มลวง
“ตัวนี้น่าขนลุกเกินไปหน่อย”
คืนนั้น หลินเจี้ยนหลับ ๆ ตื่น ๆ
ตอนตีหนึ่ง มีเสียง “แปะ” ดังมาจากลานบ้าน คล้ายมีอะไรตกลงบนสนามหญ้า
หลินเจี้ยนลืมตาขึ้น แล้วแนบตัวกับหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
กลางลานบ้านมีสิ่งสีขาวโพลนยืนอยู่
หุ่นกระดาษ
ร่างทำจากกระดาษสีขาวซีด บนใบหน้าวาดจุดดำสองจุดเป็นดวงตา มุมปากเป็นเส้นโค้งยิ้ม
มันยืนเอียงคอมองแถวพลับพลึงยิงถั่วบนสนามหญ้า
“หุ่นกระดาษ”
หลินเจี้ยนจำได้
“นี่ไม่ใช่ตัวที่น่าขยะแขยงที่สุดในเวอร์ชันสยองขวัญตามตำนานหรอกเหรอ?”
“ได้ยินว่ามันเพิ่มจำนวนได้ไม่รู้จบ”
“เจ้าตัวนี้จัดการยากชะมัด”
เขาพูดขึ้น
“หุ่นกระดาษ ทำจากกระดาษสินะ”
หลินเจี้ยนหลบอยู่หลังประตู มองหุ่นกระดาษสองตัวนั้น
“ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเผาให้ตายได้ใช่ไหม”
หลินเจี้ยนพูดพลางมองไปยังหุ่นกระดาษ ด้านหลังยังมีซอมบี้บ้าคลั่งอีกฝูงใหญ่
“ฉันมีไฟแช็กก็จริง แต่จะให้พุ่งออกไปเผามันเลยก็คงไม่ได้หรอก”
“นายว่าไงนะ?”
พี่ใหญ่ถาม
“คิดว่าฉันจัดการพวกนี้ไม่ได้หรือไง?”
หลินเจี้ยนชะงักไป ก่อนจะยิ้ม “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าไม่พูดอะไร ปากกระบอกปืนหันไปทางกระถาง
แถวพลับพลึงยิงถั่วเปิดฉากยิงก่อน
ถั่วสิบเม็ดพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน กระแทกร่างหุ่นกระดาษจนเศษกระดาษปลิวว่อน ก่อนมันจะล้มลงอย่างบิดเบี้ยว
แล้วมันก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
หลินเจี้ยนกะพริบตาทีเดียว จำนวนหุ่นกระดาษก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
“สี่ตัวแล้ว!”
หุ่นกระดาษสะบัดเศษกระดาษบนตัว แล้วตั้งหลักยืนขึ้นใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างกว่าเดิม
มันเคลื่อนย้ายพริบตามาอยู่ข้างพลับพลึงยิงถั่วพิศวงตัวหนึ่ง ส่วนตรงจุดเดิมก็มีเสียง “แปะ” ดังขึ้น และหุ่นกระดาษตัวใหม่ก็ปรากฏขึ้นอีกตัว
หุ่นกระดาษสองตัวยืนเรียงกัน มุมปากทั้งคู่โค้งเป็นรอยยิ้ม แล้วหันมามองหลินเจี้ยนพร้อมกัน
“...เชี่ย”
หนังศีรษะของหลินเจี้ยนชาวาบ
“พี่ใหญ่ รีบใช้ถั่วไฟฟ้าไร้เทียมทานของพี่หาทางจัดการหน่อยสิ!”
“เฮ้อ ฉันนี่หมดคำจะพูดกับนายจริง ๆ นั่งให้ดีล่ะ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูดพลางหมุนลำกล้องตรงปาก
ชุดยิงกวาดผ่านไป หุ่นกระดาษทั้งแถวถูกไฟฟ้าช็อตจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“สมแล้วที่เป็นพี่ใหญ่!”
“เรื่องเล็กน้อย”
แต่ระหว่างที่คนกับถั่วกำลังคุยกัน หุ่นกระดาษที่เพิ่งถูกถั่วไฟฟ้าช็อตจนหายไปก็ถูกหุ่นกระดาษที่เหลือเผาจนหมดอีกครั้ง
“พี่ใหญ่ก็ไม่ได้ไร้เทียมทานนี่นา!”
หลินเจี้ยนแนบตัวอยู่ข้างหน้าต่าง คุยกับพี่ใหญ่ที่อยู่หน้าประตู
“ก็ต้องโทษนายที่ไม่หาตำแหน่งดี ๆ ให้ฉันน่ะสิ ลานบ้านกว้างขนาดนี้ ฉันจัดการได้แค่บางส่วนเอง”
“ไม่ได้หรอก ฉันกลัวพวกมันบุกเข้าบ้าน พี่ต้องเฝ้าประตูใหญ่ให้ฉัน”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูดไม่ออก
“เอาเข้าจริงก็ฆ่าไม่หมดอยู่ดี”
“แล้วจะสู้ยังไงล่ะ?”
ในกระถาง ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์ตื่นมานานแล้ว แต่เอาแต่มองคนกับถั่วคุยกันอยู่ตลอด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร หุ่นกระดาษตัวหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าถั่วยิงดึกดำบรรพ์
“เกนชิน ระวัง!”
หลินเจี้ยนตะโกน
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์หันกลับไปยิงถั่วลาวาเม็ดหนึ่ง กระแทกหุ่นกระดาษให้ถอยไปก่อน จากนั้นลาวาที่ระเบิดกระจายก็จุดไฟเผามัน
หลังหุ่นกระดาษตาย คราวนี้ไม่มีหุ่นตัวใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก
“นายเล่นงานหุ่นกระดาษได้ด้วยเหรอ?”
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์ไม่สนใจเขา
ฝักถั่วโน้มลงเล็กน้อย ก่อนจะยิงถั่วหินออกไปอีกเม็ด ถั่วหินกระแทกเข้ากับตัวหุ่นกระดาษ
แรงกระแทกทำให้หุ่นกระดาษเอนหงายและถอยหลังไปเล็กน้อย
จากนั้นถั่วหินก็ระเบิด เศษประกายไฟกระจายออกไป ลาวาเกาะติดอยู่บนตัวหุ่นกระดาษพร้อมส่งเสียงฉ่า ๆ
หุ่นกระดาษติดไฟ เปลวไฟลุกขึ้นจากจุดที่ลาวาตกใส่ แล้วไต่ขึ้นไปตามร่างของมัน
หุ่นกระดาษบิดตัวไปมา รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยว ลำคอส่งเสียง “ซี่ ๆ” ก่อนจะไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านกระจายอยู่บนพื้น
หลินเจี้ยนจ้องกองเถ้าถ่านอยู่นานด้วยความตะลึง
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์ยิงถั่วหินออกไปอีกเม็ด
หุ่นกระดาษตัวที่สองซึ่งเพิ่งถูกพลับพลึงยิงถั่วพิศวงยิงล้มไปเมื่อครู่ลุกขึ้นมาได้ไม่ทันไร ก็ถูกลาวาจุดไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“โห แม่เจ้า”
ดวงตาหลินเจี้ยนเป็นประกาย
“เกนชิน นายอยู่ระดับห้าหรือนี่ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก?”
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์โยกฝักถั่วอย่างไม่ใส่ใจ
หลินเจี้ยนยกนิ้วโป้งให้
“มันพูดไม่ได้ เพราะเป็นพืชดึกดำบรรพ์”
พลับพลึงยิงถั่วปืนกลไฟฟ้ามองหลินเจี้ยน ดูเหมือนจะหึงนิด ๆ ที่เขาชมถั่วยิงดึกดำบรรพ์
“ว่าแต่พี่ใหญ่อยู่ระดับไหนเหรอ?”
“ฉันไม่เคยเห็นพี่ใช้ท่าไม้ตายเลย”
“ไม่บอกนายหรอก”
“ขี้งก”
ระหว่างที่ถั่วยิงดึกดำบรรพ์จัดการหุ่นกระดาษ หลินเจี้ยนกับพี่ใหญ่ก็คุยกันไปด้วย
ซอมบี้บ้าคลั่งกลุ่มหนึ่งฝ่าแนวป้องกันด้านหน้าเข้ามาได้ แล้วพุ่งตรงมายังหลินเจี้ยน
ทันใดนั้น หน้าดินในกระถางก็ปริเป็นรอยแยก
เงาดำสายหนึ่งกระโจนขึ้นมาจากดิน ลงพื้นอย่างไร้เสียง
พืชตัวเล็กสวมผ้าโพกหัวสีม่วง แต่งตัวแบบนินจา
มันยกมือขึ้น ดาวกระจายชิ้นหนึ่งพุ่งออกไปเป็นเส้นโค้ง ทะลุร่างซอมบี้บ้าคลั่งทั้งฝูง แล้ววกกลับมาเสียบเข้าที่หลังของมัน
สร้างความเสียหายสองครั้ง
หัวของซอมบี้บ้าคลั่งกลุ่มนั้นร่วงลงพื้นในพริบตา
“เชี่ย เทพมะเขือ!”
ดวงตาหลินเจี้ยนเป็นประกาย
“นายออกมาแล้ว!”
นินจามะเขือไม่สนใจเขา ชักมือกลับ แล้วยืนนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์
“...โอเค”
หลินเจี้ยนพูด “สมแล้วที่พวกเก่ง ๆ มักจะเย็นชา”
นินจามะเขือเอียงหัวเล็กน้อย แล้วเหลือบมองเขา
หลินเจี้ยนพูดต่อ
นินจามะเขือ: “...”
“ว่าแต่”
หลินเจี้ยนเอาหน้าไปจ่อถั่วยิงดึกดำบรรพ์อีกครั้ง
“ลาวาของนายมาจากไหนเหรอ?”
ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์โยกไปมา
“ลาวาใต้พิภพจากยุคไดโนเสาร์เหรอ?”
หลินเจี้ยนเดาส่งเดช
ถั่วยิงดึกดำบรรพ์ไม่สนใจเขา
“หรือว่านายเป็นถั่วภูเขาไฟ?”
ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์อุ่นขึ้นเล็กน้อย
“...ฉันถือว่านายยอมรับแล้วกัน”
หลินเจี้ยนพยักหน้า
“ฉันสงสัยมาตลอดว่าพืชจะพ่นไฟได้ยังไง ที่แท้เป็นเพราะฉันรู้น้อยเอง”
“หลัก ๆ มันใช้ก้อนหินขว้างใส่ซอมบี้ให้กระเด็น”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ลาวาเป็นของแถม”
“ของแถมเหรอ? แค่ของแถมยังโหดขนาดนี้ ถ้าเอาจริงขึ้นมา จะเผาสนามหญ้าทั้งผืนได้ไหม?”
“ลองดูก็รู้”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด “แต่ฉันว่านายอย่าลองดีกว่า”
“ทำไมล่ะ?” “เพราะสิ่งที่มันเผาอาจไม่ใช่แค่ซอมบี้น่ะสิ”
หลินเจี้ยนแนบหน้ากับหน้าต่าง มองสนามหญ้าที่ถูกลาวาจุดไฟเผาไปด้วย
“สนามหญ้าของฉัน!”
“สถานการณ์ขนาดนี้แล้วยังห่วงสนามหญ้าอีกนะ”
“ต่อจากนี้มีแม่ทัพใหญ่อยู่ด้วยกันตั้งสามตัว ยังจะมีอะไรพิศวงมาขวางฉันได้อีก?”
เขาพูด
“แล้วถ้าตัวที่มาไม่กลัวไฟล่ะ?”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไว้ค่อยว่ากัน”
หลินเจี้ยนหาวหวอด กำลังจะกลับเข้าห้อง จู่ ๆ ถุงเมล็ดพันธุ์ในกระเป๋าก็ขยับ
เขาหยิบออกมา แล้วเมล็ดพันธุ์อีกเมล็ดก็เด้งออกมาจากในถุง
บนเมล็ดมีรูปหอคอยพิมพ์อยู่
เขาล้มตัวลงบนเตียง พลิกไปอีกด้าน
“พรุ่งนี้กลางวันค่อยปลูกแล้วกัน”
“ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้กลางคืนจะมีอะไรมาอีก”
“ถ้าจำที่คนคุยกันได้ไม่ผิด น่าจะเป็นซอมบี้หนอนแมลงวัน?”
หลินเจี้ยนไม่เคยเล่นเกมพืชปะทะซอมบี้ฉบับสยองขวัญ แต่ก็เคยอ่านที่คนอื่นคุยกันอยู่บ้าง
“ยังไงไม่ว่าจะมาอะไร มีพี่ใหญ่ มีลาวา มีดาวกระจาย”
“มาเท่าไรก็จัดการเท่านั้น”
“ฮิ ๆ”
หลินเจี้ยนหลับตาลง น้ำลายตรงมุมปากไหลยิ่งกว่าเดิม
ไม่นานเขาก็หลับไป