ตอนกลางวัน หลินเจี้ยนปลูกเมล็ดพันธุ์ที่มีรูปเจดีย์อยู่บนซองลงในกระถาง
“เมล็ดพันธุ์รูปเจดีย์นี่จะเป็นต้นอะไรนะ?”
หลินเจี้ยนตบหน้าดินเบา ๆ
“ปลูกลงไปแล้วจะงอกออกมาเป็นหลี่เทียนหวังผู้ถือเจดีย์หรือเปล่าเนี่ย”
“ทำไมนายถึงเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้นะ”
พี่ใหญ่พูดจากในกระถาง
“ฉันก็เป็นคนมีจินตนาการสูงไง”
หลินเจี้ยนตอบ
“รู้ไหมว่าอะไรเรียกว่าจินตนาการ?”
“ไม่รู้”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าตอบ
กลางวัน หลินเจี้ยนพรวนดินส่วนที่เหลือจนทั่ว
ถั่วในถุงเมล็ดพันธุ์ของบริษัท Z
พลับพลึงยิงถั่วพิศวง ทานตะวันยิ้มลวง และวอลนัต เขาปลูกเพิ่มอีกอย่างละสองแถว
ยิ่งมีทานตะวันยิ้มลวงมาก พืชก็ยิ่งโตเร็ว
เขายืนอยู่ในลานบ้าน มองพืชเต็มลานแล้วพลันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของสวนพฤกษศาสตร์
แถมยังเป็นเจ้าของสวนพฤกษศาสตร์ที่มีลูกน้องเป็นพืชจอมบู๊ทั้งนั้น
“ต่อไปฉันจะเรียกตัวเองว่าเจ้าของสวนพฤกษศาสตร์”
หลินเจี้ยนปัดดินบนตัว
“ชื่อนี้ไม่เลวเลย”
“ท่านเจ้าของสวนครับ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“เมื่อไหร่จะจ่ายค่าแรงให้พวกเราล่ะ?”
“ไม่มีค่าแรง แต่มีแสงอาทิตย์ให้ไม่อั้น”
หลินเจี้ยนชี้ไปทางทานตะวันยิ้มลวง
“ดูดเอาเองเลย”
“……”
“ล้อเล่นน่า ฉันเตรียมแบตเตอรี่ไว้ให้แล้ว”
หลินเจี้ยนหยิบแบตเตอรี่ที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมา
“ฉันว่าแกน่าจะกินพวกนี้ได้นะ”
“กินได้”
พลยิงปืนกลไฟฟ้ากวาดแบตเตอรี่ทั้งหมดเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัด
ตอนบ่าย
หลินเจี้ยนหยิบเมล็ดพันธุ์ของเดฟที่เหลือมานับแล้วนับอีก ยังเหลืออยู่ราว ๆ 20 เมล็ด
เขาหยิบเมล็ดหนึ่งขึ้นมาดู แล้ววางลง
“ไม่รู้ว่าจะสุ่มได้ของดีอะไรอีก”
“ได้อะไรมาก็ช่างเถอะ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ยังไงก็เอาไว้สู้กับซอมบี้ทั้งนั้น”
“ก็จริง”
หลินเจี้ยนพยักหน้า
“ในโลกนี้ ของที่เอาไว้สู้กับซอมบี้ได้ก็คือของดี”
ตอนบ่าย หลินเจี้ยนนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ในลานบ้าน มองพืชที่เต็มไปหมด
พี่ใหญ่ไฟฟ้าอยู่ในกระถาง หันปากกระบอกปืนไปทางดวงอาทิตย์อย่างเงียบสงบ
ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์ห้อยลงเล็กน้อย
นินจามะเขือนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ชายคา ไม่ขยับเขยื้อน
เมล็ดพันธุ์รูปเจดีย์ยังไม่งอกพ้นดิน ในกระถางเงียบสงัด
“มีตัวโกงสี่ตัวแล้ว”
หลินเจี้ยนชูนิ้วนับ
“พี่ใหญ่ เทพถั่ว มะเขือเทพ แล้วก็เจ้านี่”
“ทีมนี้ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ”
“อย่ามัวแต่มองสิ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ฉันพูดตามตรงนะ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ที่นี่ไม่มีวันไหนสงบเลย”
“ฉันว่าพืชแถวนี้แปลก ๆ ไปหมด เพราะเจ้าเดฟนั่นแหละที่โยนพวกเรามาที่นี่”
หลินเจี้ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกว่าพี่ใหญ่ไฟฟ้าพูดถูก
ยามเย็น หลินเจี้ยนย่อตัวลงตรงหน้าพลับพลึงยิงถั่วพิศวง
พลับพลึงยิงถั่วพิศวงเอียงหัว แล้วพ่นถั่วที่มีหนอนติดมาหนึ่งเม็ดใส่เขา
หลินเจี้ยนรับไว้แล้ววางบนฝ่ามือพลิกดู
“ถั่วของแกไม่เหมือนเมื่อวานแฮะ”
พลับพลึงยิงถั่วพิศวงพ่นออกมาอีกเม็ด
“โอเค ของสะสมเยอะเหมือนกันนี่”
หลินเจี้ยนเก็บถั่วใส่กล่องเหล็ก
“รอให้เต็มกล่องก่อน ฉันจะเอาไปเล่นลูกแก้ว”
คืนนั้น หลินเจี้ยนหลับไม่สนิทนัก
ตอนดึก มีเสียงสวบสาบดังมาจากลานบ้าน
หลินเจี้ยนลืมตา แล้วแนบตัวกับหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
มีสิ่งมีชีวิตกลุ่มใหม่เข้ามาในลานบ้าน
ร่างสีเทาขาวของพวกมันขยับยุกยิกอยู่บนพื้น เรียงรายกันแน่นขนัด
ด้านหลังมีซอมบี้ธรรมดาตามมาด้วย
หลินเจี้ยนหมอบอยู่ข้างหน้าต่าง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ทำไมตัวพวกมันถึงเต็มไปด้วยหนอนแมลงวัน?
“ซอมบี้หนอนแมลงวัน”
หน้าหลินเจี้ยนเขียวคล้ำ
“จำได้ว่าพอตายแล้วจะระเบิดหนอนออกมาเป็นกอง น่าขยะแขยงชะมัด”
“ช่างมันเถอะ จะเป็นตัวอะไรก็มาให้จัดการทั้งนั้น”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด “พวกมันมาส่งของให้เราถึงที่”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าหันปากกระบอกปืน แล้วยิงถั่วไฟฟ้าชุดหนึ่งกวาดออกไป
ถั่วเจาะทะลุพร้อมปล่อยสายฟ้าลูกโซ่ สายฟ้ากระโดดไปมาท่ามกลางฝูงหนอนแมลงวัน เปรี๊ยะ ๆ จนพวกมันกลายเป็นเถ้าถ่านไปเป็นแถบ
“พี่ใหญ่นี่สุดยอดจริง ๆ”
“ใครจะไปรู้เท่านายล่ะ?”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
แต่หนอนแมลงวันมีมากเกินไป
พี่ใหญ่ไฟฟ้ากำจัดไปได้กลุ่มหนึ่ง แต่พวกมันก็เพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่มใหญ่
หนอนแมลงวันมีขนาดเล็กจิ๋ว พวกมันเลื้อยไปตามพื้นดิน มุ่งหน้าไปข้างหน้า
แนวป้องกันด้านหน้าถูกหนอนแมลงวันกัดทะลุอีกแล้ว
แต่กลับมองไม่เห็นพวกมัน
“เมื่อไหร่จะหมดสักที!”
หลินเจี้ยนตะโกน “เจ้านี่มุดขึ้นมาจากใต้ดินได้ด้วยเหรอ?”
“หนอนแมลงวันก็อยู่ในดินอยู่แล้ว”
ฝักถั่วของถั่วยิงดึกดำบรรพ์หันมา ถั่วลาวาเม็ดหนึ่งพุ่งกระแทกซอมบี้หนอนแมลงวัน ลาวาระเบิดกระจายบนพื้น เผาหนอนแมลงวันเป็นเถ้าถ่านไปเป็นแถบ
“เทพถั่วยังไงก็ไว้ใจได้”
หลินเจี้ยนพูด
นินจามะเขือไม่พูดอะไร เพียงสะบัดดาวกระจายออกจากมือ พุ่งผ่านฝูงซอมบี้หนอนแมลงวัน
พอวกกลับมา ความเสียหายก็ซ้ำเติมจนพวกมันล้มลงเป็นแถบ
“เทพมะเขือ!”
หลินเจี้ยนตะโกน
“นายก็ไม่เบาเหมือนกัน!”
แต่หนอนแมลงวันยังโผล่มาไม่ขาดสาย ถึงจะกำจัดซอมบี้หนอนแมลงวันด้วยการยิงถั่วเป็นลูกโซ่ได้ แต่หนอนแมลงวันที่เลื้อยออกไปก่อนหน้านี้กลับยิงไม่โดนแล้ว
“ไม่ไหว เยอะเกินไปแล้ว”
หลินเจี้ยนกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ
“รอบนี้จะสู้ยังไงดี?”
“ก็เพราะนายไม่มีประโยชน์ไง”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“นี่นายกำลังกดดันคนธรรมดาอยู่เหรอ?”
หลินเจี้ยนแทบร้องไห้
ตอนนั้นเอง ผิวดินในกระถางก็แยกออกเป็นรอยร้าว
เจดีย์น้อยสีเทาขาวโผล่พ้นดินออกมา ตัวเจดีย์ดูเก่าแก่เรียบง่ายและเปล่งแสงสีทองจาง ๆ
“ฝูเจียงถ่าหวง!”
“ฉันเคยเห็นตัวนี้ด้วย เป็นตัวโกงอีกตัวแล้ว”
ดวงตาหลินเจี้ยนเป็นประกาย
“ในที่สุดก็ออกมาแล้ว!”
ตัวเจดีย์สั่นไหวเล็กน้อย
แรงดูดสายหนึ่งพวยพุ่งออกมา หนอนแมลงวันที่อยู่บนพื้นถูกดูดเข้าไปในเจดีย์ทีละกลุ่มจนเกลี้ยง
ตัวเจดีย์ส่งเสียง “อึก” เบา ๆ
แล้วก็ “อึก” อีกครั้ง
“……”
หลินเจี้ยนมองเจดีย์ตรงหน้าอย่างอึ้งไปพักใหญ่ “ราชันเจดีย์ นี่นาย…กินหนอนเหรอ?”
ตัวเจดีย์ส่งเสียง “อึก” อีกครั้ง ฟังดูพึงพอใจไม่น้อย
“โห”
หลินเจี้ยนย่อตัวลงหน้าเจดีย์ “นายกินไม่เลือกจริง ๆ ด้วย”
“มันเรียกสิ่งนี้ว่าการชำระล้าง”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ชำระล้าง?”
“หนอนแมลงวันเป็นสิ่งโสมม มันดูดเข้าไปในเจดีย์แล้วหลอมให้บริสุทธิ์”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด “นี่แหละเรียกว่าการชำระล้าง”
“……ก็ได้”
หลินเจี้ยนพยักหน้า
“พวกพืชนี่สรรหาคำพูดหรู ๆ มาอธิบายได้กันทั้งนั้น”
ฝูงหนอนแมลงวันถูกเจดีย์ราชันดูดไปจนหมดเกลี้ยง
ลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หลินเจี้ยนนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง มองพืชทั่วทั้งลาน
“พี่ใหญ่ไฟฟ้า เทพถั่ว เทพมะเขือ ราชันเจดีย์”
เขานับดู
“เดฟบ้าคลั่งนี่มีน้ำใจจริง ๆ ให้ผู้ช่วยสุดแกร่งกับฉันตั้งเยอะ”
“ทีมแบบนี้ ฉันลุยโหมดไร้ที่สิ้นสุดได้เลยนะเนี่ย”
“ว่าแต่ เราบุกสวนกลับไปที่เมืองเล็ก ๆ พิศวงนี่ได้หรือยัง?”
“ฉันทำรถเข็นเล็ก ๆ เอาพวกนายใส่ลงไป แบบนี้ก็ถล่มได้ทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หลินเจี้ยนเริ่มจินตนาการถึงตอนที่ตัวเองกำจัดสิ่งพิศวงจนหมด แล้วกลายเป็นวีรบุรุษ
“ถ้าจะบุกกลับ งั้นคืนนี้นายลองเฝ้ายามดูสิ”
พี่ใหญ่ไฟฟ้าพูด
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันจะพัก”
“……”
หลินเจี้ยนพูดไม่ออก
“งั้นฉันจะไปหาผู้ช่วยมาให้นายเพิ่มก็แล้วกัน”
เขาหยิบมันออกมา มีเมล็ดพันธุ์อีกเมล็ดหนึ่งกลิ้งออกมาจากถุง บนฉลากวาดรูปดอกไม้กลีบสีแดง ดูแล้วชวนขนลุกนิด ๆ
“นี่มันอะไรอีกล่ะ?”
หลินเจี้ยนคีบเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาดู
“ช่างเถอะ พรุ่งนี้กลางวันค่อยปลูก”
เขากลับไปนอนบนเตียงแล้วพลิกตัว
“ไม่รู้ว่าคืนพรุ่งนี้จะมีอะไรมาอีก”
“ตามที่ฉันจำได้ จากที่คุยกัน หลังหุ่นกระดาษก็คือหนอนแมลงวัน แล้วหลังจากหนอนแมลงวัน…”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เหมือนจะเป็นซอมบี้ปลอม?”
“ซอมบี้ปลอม…ตัวที่ปลอมตัวเป็นซอมบี้ธรรมดานั่นน่ะเหรอ?”
“ช่างมันเถอะ มาเท่าไรก็จัดการเท่านั้น”
“ฮิ ๆ”
หลินเจี้ยนหลับตาลง น้ำลายที่มุมปากไหลยิ่งกว่าเดิม
ไม่นานเขาก็หลับสนิท
แต่ไม่มีพืชต้นไหนสังเกตเห็นว่ามีหนอนแมลงวันตัวเล็ก ๆ แอบคลานเข้าไปในบ้านของหลินเจี้ยน แล้วมุดเข้าไปในร่างกายของเขา