“ท่านแม่ อย่าโทษข้าเลย ในเมื่อปีนั้นท่านเลือกเสี่ยงชีวิตเพื่อความมั่งคั่งของข้า และสับเปลี่ยนตัวข้าไป วันนี้ท่านก็จงเสียสละเพื่อข้าอีกสักครั้งเถิด ขอเพียงพวกเจ้าตาย เรื่องทุกอย่างก็จะไร้พยานหลักฐาน”
เมิ่งหว่านอิ๋งโน้มเข้าใกล้แม่นมตู้ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว
แม่นมตู้มองเมิ่งหว่านอิ๋งอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงของอีกฝ่ายก้องอยู่ข้างหูราวกับภูตผีจากนรกที่มาทวงชีวิต ทว่าร่างกายของนางกลับค่อย ๆ สูญเสียชีวิตชีวา
นางพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องเมิ่งหว่านอิ๋งด้วยดวงตาตื่นตะลึง
เมิ่งหว่านอิ๋งถูกสายตานั้นจ้องจนรู้สึกอึดอัด นางยื่นมือไปปิดเปลือกตาของแม่นมตู้ จากนั้นจึงหันไปกรีดร้องด้านนอก
“อ๊า! แม่นม! แม่นม เหตุใดท่านจึงเลอะเลือนเช่นนี้ ฮือ ๆ...”
“คุณหนูใหญ่ เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ผู้คุมได้ยินเสียงจึงบุกเข้ามา พอเข้ามาถึงก็เอ่ยถามเมิ่งหว่านอิ๋งก่อน จากนั้นจึงเห็นแม่นมตู้ล้มอยู่บนพื้น เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด สีหน้าของเขาพลันเผยความตื่นตะลึง
“ฮือ ๆ... แม่นมของข้าฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิด!”
เมิ่งหว่านอิ๋งร้องไห้โฮโดยไม่รอให้ผู้คุมซักถามสาเหตุ
ในเวลาเดียวกัน หลิวอาเฉียวกับพวกพ้องก็มาถึงศาลต้าหลี่ กำลังหารือเรื่องแม่นมตู้กับเมิ่งสิงชวน
เมื่อวานหลังหลิวเจียเหอกลับไป นางได้ศึกษายาหลายชนิดที่ใช้ทรมานคนเป็นพิเศษ เพื่อสอบปากคำแม่นมตู้ ตั้งใจจะใช้บังคับให้อีกฝ่ายสารภาพ
ใครจะคิดว่าขณะที่พวกเขากำลังปรึกษาเมิ่งสิงชวนอยู่ ก็มีองครักษ์เข้ามารายงานจากด้านนอกว่าแม่นมตู้ฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิด