“นาง...นางใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ได้อย่างไร นั่นเป็นถึงบุตรแท้ ๆ ของนางเชียวนะ...”
พ่อบ้านหวังทอดถอนใจด้วยความตกตะลึง แต่กล่าวไปได้เพียงครึ่งประโยคก็พลันหยุดชะงัก สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
“พ่อบ้านหวัง ท่านยังไม่คิดจะบอกความจริงอีกหรือ? วันนี้หากมิใช่บุตรสาวของข้ามาช่วยถอนพิษให้ท่านได้ทันเวลา เกรงว่าบัดนี้ท่านคงกลายเป็นศพเย็นชืดเช่นเดียวกับแม่นมตู้ไปแล้ว”
เห็นพ่อบ้านหวังยังคงลังเล หลิวอาเฉียวก็หัวเราะเย็นชา
โจวเฉิงอวี้กล่าวขึ้นทันทีว่า “พ่อบ้านหวัง พวกเราจะพาท่านไปรับศพแม่นมตู้ อย่างไรนางก็เป็นภรรยาของท่าน”
จากนั้นโจวเฉิงอวี้ก็ไม่กล่าวมากความ ฉุดพ่อบ้านหวังออกจากหอนางโลมไป
เมื่อพ่อบ้านหวังเห็นศพไร้ลมหายใจของแม่นมตู้ด้วยตาตนเอง ทั้งยังได้ยินคำบอกเล่าจากมือปราบว่า หลังจากเมิ่งหว่านอิ๋งไปเยี่ยมแม่นมตู้แล้ว นางจึงละอายใจจนฆ่าตัวตาย
ในที่สุดเขาก็เชื่อ
“ข้ายินดีบอกความจริง แต่หวังว่าพวกท่านจะรักษาชีวิตข้ากับครอบครัวของบุตรชายไว้ได้ เรื่องนี้ข้ารู้เห็นก็จริง ทว่าในปีนั้นข้าไม่ได้มีส่วนร่วม”
พ่อบ้านหวังคุกเข่าร่ำไห้อยู่บนพื้น
“ได้”
หลิวเจียเหอกับพวกพ้องรับคำพร้อมกัน
พวกเขาพาพ่อบ้านหวังไปพบเมิ่งสิงชวนก่อน พ่อบ้านหวังร่ำไห้สะอึกสะอื้น สารภาพผิดต่อเมิ่งสิงชวนในความผิดที่รู้เห็นแต่ไม่รายงาน
จากนั้นจึงค่อย ๆ เล่าเรื่องที่แม่นมตู้สับเปลี่ยนบุตรสาวในปีนั้น
ที่แท้ปีนั้นหยางชุนเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อเป็นแม่นมของจวนกั๋วกง นางเป็นคนรักความฟุ้งเฟ้อและเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นความมั่งคั่งของจวนกั๋วกงก็เกิดความคิดไม่ซื่อ อาศัยช่วงที่ฮูหยินกั๋วกงเพิ่งคลอดบุตรสาว โดยอ้างว่าทารกแรกเกิดหน้าตาคล้ายกัน อีกทั้งเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว จึงลอบสับเปลี่ยนบุตรสาวของกั๋วกงไป