“ตู้ลี่ชิงพยายามสังหารผู้อื่นแต่ไม่สำเร็จ ตามกฎหมายตงหมิงแม้ไม่ถึงขั้นประหารชีวิต ทว่าความผิดยังยากจะหลีกพ้น โบยสามสิบไม้ จำคุกยี่สิบปี ห้ามลดหย่อนโทษ”
เมิ่งสิงชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองทุกคนแล้วประกาศคำตัดสินเสียงดัง
หลักฐานต่าง ๆ มากมายทำให้แม่นมตู้ไม่อาจปฏิเสธความผิดได้ นางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่เหตุผลที่ใช้ฆ่าคนนั้นฟังไม่ขึ้น ทว่าไม่ส่งผลต่อผลการตัดสิน
หลิวเจียเหอกับคนอื่น ๆ ต่างพอใจกับคำตัดสิน แม่นมตู้ในยามนี้ก็ใกล้จะอายุห้าสิบแล้ว หากถูกโบยสามสิบไม้ เกรงว่าคงต้องสูญเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่ง
หากต้องติดคุกอีกยี่สิบปี นางอาจไม่มีชีวิตอยู่จนพ้นโทษ นับเป็นการลงโทษที่สาสมกับเรื่องที่นางสับเปลี่ยนตัวมารดาในอดีต
ทว่าหลิวเจียเหอสังเกตเห็นว่าเมื่อแม่นมตู้ได้ยินบทลงโทษ สีหน้ากลับสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการวิงวอนขอความเมตตา
นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาของคนปกติ
หลิวเจียเหอรู้สึกประหลาดใจ แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะเหตุใด
หลังออกจากศาลต้าหลี่ คนในครอบครัวก็นั่งอยู่บนรถม้า พูดคุยถึงเรื่องราวในวันนี้
“อาเฉียว เรื่องชาติกำเนิดของเจ้าคิดจะปล่อยไว้เช่นนี้หรือ?”
โจวเฉิงอวี้มองหลิวอาเฉียวที่มีสีหน้ากังวล ก่อนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
แม้ท้ายที่สุดแม่นมตู้จะไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริง แต่ทั้งสามคนต่างคาดเดาได้ว่า นางคงลงมือสังหารเพราะกลัวหลิวอาเฉียวจะคุกคามตำแหน่งของบุตรสาวตน
“นางไม่ยอมรับ ข้าก็ไม่มีทางพิสูจน์ชาติกำเนิดของตนได้”