คราก่อนเมิ่งสิงชวนส่งคนไปสืบ จึงได้รู้ว่าที่ท่านราชบุตรเขยได้เป็นท่านราชบุตรเขยในวันนี้ มิใช่เพราะองค์หญิงโปรดปรานเขามากมาย แต่เป็นเพราะเมื่อครั้งองค์หญิงเสด็จประพาส นางเคราะห์ร้ายถูกล่วงเกิน
ชาติกำเนิดของท่านราชบุตรเขยต่ำต้อย แต่เดิมเป็นเพียงจวี่เหรินผู้หนึ่งที่เดินทางเข้ากรุงมาสอบ ระหว่างทางได้พบองค์หญิงจ้าวหลานซึ่งถูกวางยาปลุกกำหนัด จึงได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิง
หลังจากได้เป็นท่านราชบุตรเขย เขาก็เลิกล้มการสอบฤดูใบไม้ผลิ แล้วพำนักอยู่ในจวนองค์หญิงเพื่อคอยอยู่เคียงข้างนาง
หลายปีมานี้ ท่านราชบุตรเขยแทบไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ เป็นเพียงคนว่างงานผู้หนึ่ง ทั้งยังเอาใจใส่องค์หญิงในชีวิตประจำวัน นางจึงค่อย ๆ เกิดความรู้สึกดีต่อเขา
“เดิมทีข้าไม่ได้คิดมาก ทว่าวันนี้พอเห็นท่าทีของท่านราชบุตรเขย ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธเช่นกัน สถานที่ที่องค์หญิงถูกวางยาในครานั้น มิได้มีบุรุษเพียงท่านราชบุตรเขยคนเดียว
ที่องค์หญิงปักใจว่าเป็นเขา ก็เพราะหลังนางฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก มิอาจตัดความเป็นไปได้ว่าท่านราชบุตรเขยจะเข้ามาแทนที่ผู้อื่น เพียงแต่เรื่องผ่านมาหลายปีแล้ว หลักฐานคงหายากยิ่ง...”
เมิ่งสิงชวนถอนหายใจ
“หลายปีมานี้ เหตุใดท่านราชบุตรเขยจึงไม่มีบุตรกับองค์หญิงอีก?”
โจวเฉิงอวี้มิได้ท้อแท้เพราะหาหลักฐานไม่พบ กลับถามเมิ่งสิงชวนขึ้นอีกข้อ
“ได้ยินว่าองค์หญิงคลอดธิดาแล้วสุขภาพเสียหาย จึงไม่อาจมีบุตรได้อีก กล่าวไปแล้ว ท่านหญิงก็รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด โรคของนางเป็นพิษในครรภ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด”