「ท่านแม่ นี่คือชาที่ข้าชงให้ท่าน วันนี้เมื่อข้ากลับตระกูลเจียงแล้ว ต่อไปจะไม่มาหาท่านอีก มิฉะนั้นท่านแม่เลี้ยงเซวียนอาจใช้ข้าเป็นเครื่องมือรังแกท่าน」
ยามเช้าตรู่
เจียงเจียเยว่ลุกขึ้นจัดเตรียมข้าวของเรียบร้อยแล้ว หลิวอาเฉียวกำลังจะให้นางกินอาหารเช้าที่บ้านก่อน แล้วค่อยส่งกลับตระกูลเจียง
เจียงเจียเยว่ยกถ้วยชาส่งให้นางด้วยสีหน้าสำนึกผิด
หลิวเจียเหอเข้ามาเห็นภาพนี้พอดี แววตาพลันเย็นเยียบ นางก้าวฉับ ๆ ไปยืนตรงหน้าหลิวอาเฉียวโดยไม่รู้ตัว
「ท่านแม่ พี่หญิงคงสงสัยข้าอีกแล้ว ให้ข้าดื่มให้ดูสักคำเถิด คราวนี้ข้าไม่ได้วางยาจริง ๆ」
หลิวเจียเหอยังไม่ทันห้ามหลิวอาเฉียวไม่ให้ดื่มชา เจียงเจียเยว่ก็ยกถ้วยขึ้นจิบเสียก่อน
「ท่านแม่ เห็นหรือไม่ ข้าไม่เป็นไร」
ดื่มเสร็จ เจียงเจียเยว่ก็หันไปยิ้มให้พวกนาง
หลิวเจียเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยในใจลดลงบ้าง จึงไม่ได้ห้ามต่อ
หลิวอาเฉียวมีสีหน้าซับซ้อน ถึงอย่างนั้นก็รับถ้วยชาจากเจียงเจียเยว่ขึ้นมาจิบคำหนึ่ง 「ดี แม่เชื่อเจ้า」
「ไปเถิด กินอาหารเช้าด้วยกัน แล้วแม่จะไปส่งเจ้ากลับตระกูลเจียง แม่จะคุยกับเจียงจู้ ให้เขาดูแลเจ้าให้ดี หากต่อไปจินเซวียนรังแกเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องกลัว」
หลิวอาเฉียววางถ้วยชา ก่อนจับมือเจียงเจียเยว่พาไปยังโต๊ะ
ทว่าเจียงเจียเยว่กลับสะบัดมือหลุดจากหลิวอาเฉียว 「ไม่ต้องหรอกท่านแม่ ข้าไม่กลับไปทั้งคืน ท่านพ่อกับคนอื่น ๆ คงร้อนใจแย่แล้ว ป่านนี้พวกเขาน่าจะกำลังรอข้าอยู่
ข้าไม่กินอาหารกับพวกท่านแล้ว ข้าจะกลับไปเองเดี๋ยวนี้ ท่านแม่ ลาก่อน」