“เป็นพิษที่มารดาของเจ้าวางจริงหรือ?”
เจียงจู้ทราบข่าวจึงรีบรุดมา เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงเจียเยว่ก็สะดุ้งตกใจ เขามองนางอย่างสงสัยแล้วเอ่ยถาม
หลิวอาเฉียวเกลียดตน เขาพอเข้าใจได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเจียงเจียเยว่ก็เป็นบุตรสาวของนาง นางจะวางยาพิษบุตรของตนได้อย่างไร?
เจียงจู้ไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้นัก
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริง ๆ”
เจียงเจียเยว่พยักหน้าให้เจียงจู้ภายใต้สายตาของจินเซวียน จินเซวียนแสร้งเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ พลางกล่าวอย่างเจ็บปวดว่า “หรือเป็นเพราะเจียเยว่เรียกข้าว่าท่านแม่ นางจึงโกรธ ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้เป็นเพราะข้าแท้ ๆ ที่ทำให้เจียเยว่ต้องเดือดร้อน”
“เซวียนเหนียง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เป็นหลิวอาเฉียวที่จิตใจโหดเหี้ยม ทำร้ายแม้กระทั่งบุตรของตนเอง”
เดิมทีเจียงจู้ยังสงสัยว่าเหตุใดหลิวอาเฉียวจึงวางยาพิษเจียงเจียเยว่ แต่เมื่อได้ฟังจินเซวียนกล่าวเช่นนี้ เขาก็เชื่อทันทีว่านี่คือเหตุผลที่หลิวอาเฉียวลงมือ
“นางเป็นฝ่ายยืนกรานจะหย่าขาดและไม่เอาบุตรเอง เจ้ามีเมตตาต่อเจียเยว่ นางถึงยอมเรียกเจ้าว่าท่านแม่ บัดนี้กลับโกรธจนคิดวางยาบุตร ช่างชั่วร้ายยิ่งนัก!”
ยามนี้เจียงจู้รู้สึกชิงชังหลิวอาเฉียวอย่างถึงที่สุด
เมื่อเห็นท่าทีของเจียงจู้ จินเซวียนก็ยินดีอยู่ในใจ ภาพลักษณ์อำมหิตของหลิวอาเฉียวฝังรากในใจท่านแม่ทัพแล้ว ต่อให้นางงดงามเพียงใดจะมีประโยชน์อะไร?
ยิ่งไปกว่านั้น หลิวอาเฉียวในยามนี้คงอัปลักษณ์ไม่ต่างจากเจียงเจียเยว่กระมัง