“จูจู ผู้ใดทำให้เจ้าบาดเจ็บ?”
เมิ่งหว่านอิ๋งมองบาดแผลบนหน้าผากของบุตรสาวด้วยความร้อนใจและโกรธเกรี้ยว ท่วงท่าสง่างามพลันเลือนหายไป
“ฮือ ๆ... ท่านแม่ เป็นนาง นางผลักข้า!”
หลังจากทายาให้จ้าวลี่จูแล้ว เมื่อเห็นทุกคนต่างหันมามองนางด้วยความห่วงใย นางก็ชี้ไปทางหลิวเจียเหอโดยไม่ทันคิด
คนตระกูลเมิ่งต่างมองตามมือของจ้าวลี่จู ครั้นเห็นว่านางชี้ไปยังหลิวเจียเหอ สีหน้าของทุกคนก็เผยความประหลาดใจออกมา
“จูจู เจ้าจำผิดหรือไม่ น้องเจียเหอเป็นแขกคนสำคัญของจวนเรา ทั้งรู้ความและว่านอนสอนง่าย จะผลักเจ้าได้อย่างไร?”
เมิ่งสิงชวนเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม เขาสนิทกับหลิวเจียเหอมากที่สุด
ตลอดช่วงเวลาที่ได้พบปะกัน เขาเห็นว่าหลิวเจียเหอสุขุมและรู้ความกว่าเด็กวัยเดียวกัน ไม่มีทางรังแกหลานสาวของตนเป็นแน่
แม้ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งจะเพิ่งพบหลิวเจียเหอเป็นครั้งแรกในวันนี้ แต่นางก็ชื่นชอบเด็กหญิงผู้นี้อยู่ไม่น้อย สัญชาตญาณยังบอกอีกว่าหลิวเจียเหอไม่ใช่คนเช่นนั้น
ดังนั้นนางจึงถามอย่างไม่เชื่อว่า “จูจู อย่าได้ใส่ร้ายผู้อื่น น้องเจียเหอจะผลักเจ้าด้วยเหตุใด?”
“ท่านยายทวด ท่านน้า จูจูมิได้โกหก ข้าเพียงบอกนางว่าอยากเห็นปิ่นไข่มุกตงจูที่ท่านยายทวดมอบให้นาง นางก็โกรธ แล้วผลักข้าเจ้าค่ะ”
จ้าวลี่จูปั้นเรื่องโกหกได้อย่างคล่องปาก นางรู้ว่าเรื่องไข่มุกตงจูคงปิดไม่มิด จึงชิงกล่าวหาผู้อื่นตัดหน้าเสียก่อน
เด็กหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ อยากประจบจ้าวลี่จู จึงคล้อยตามคำพูดของนางแล้วช่วยเป็นพยาน
“คุณหนูหลิว ที่พวกนางพูดเป็นความจริงหรือ?”
เดิมทีฮูหยินกั๋วกงก็มีความประทับใจต่อหลิวเจียเหอไม่น้อย ทว่าครั้นเห็นเด็กจำนวนมากกล่าวหานางเช่นนี้ ก็อดมองหลิวเจียเหอด้วยความสงสัยและเอ่ยถามไม่ได้