ไม่รู้ว่าน้ำพุวิญญาณในมิติจะถอนพิษชนิดนี้ได้หรือไม่
ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในหัวของหลิวเจียเหอ
“เฮ้อ เจ้าหนุ่ม คุณชายของเจ้าดูเหมือนถูกงูห้าก้าวกัด พิษร้ายแรงนัก ทำใจเสียเถิด”
“ใช่แล้ว ถูกงูชนิดนี้กัดต้องรีบรักษาให้เร็วที่สุด หากพลาดช่วงเวลาที่รักษาได้ ต่อให้เทพเซียนมาก็ช่วยไม่ได้”
“คุณชายของบ้านเจ้าอายุเพียงสิบกว่าปี หน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ เฮ้อ...”
ชาวบ้านที่มุงดูต่างพากันทอดถอนใจ
“ฮือ ๆ... คุณชาย ท่านต้องไม่ตายนะ หมอ ได้โปรดช่วยรักษาคุณชายของข้าด้วยเถิด ต่อให้ไม่มีประโยชน์ อย่างน้อยข้าก็ไม่ติดใจ”
เด็กหนุ่มร่ำไห้อ้อนวอน มองหมอราวกับมองฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต
แม้หมอจะยืนยันชัดเจนว่าช่วยไม่ได้ เขาก็ยังอดร้องขออีกฝ่ายไม่ได้
บางที... บางทีอาจเกิดปาฏิหาริย์ก็ได้
หมอยังไม่ได้ลองรักษาด้วยซ้ำ เรื่องนี้ทำให้เขาเสียดายยิ่งนัก
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มวิงวอนอย่างน่าเวทนา หลิวเจียเหอก็ใจอ่อน พลันนึกถึงตัวเองในชาติก่อนที่เรือนหลังของจวนแม่ทัพ
ยามนั้นคนทั้งจวนแม่ทัพต่างรู้ว่าเจียงจู้เอาใจใส่เพียงจินเซวียน มารดาถูกกักบริเวณเพราะถูกใส่ร้ายว่าทำร้ายจินเซวียน บ่าวไพร่ได้รับคำใบ้จากจินเซวียนจึงพากันกลั่นแกล้งมารดา
มารดากลัดกลุ้มจนจับไข้สูง ตอนนั้นนางอยากออกไปตามหมอ แต่กลับถูกสาวใช้คนสนิทของจินเซวียนขวางไว้
ครั้งนั้นนางก็ไร้หนทาง ได้แต่คุกเข่าขอร้องบ่าวไพร่ในจวนให้ช่วย ความรู้สึกอับจนหนทางเช่นนั้นยังฝังแน่นในความทรงจำ