เมื่อกลับถึงตระกูลเจียง จินเซวียนก็ไปยังเรือนของมารดาตระกูลเจียงทันที พร้อมเรียกเจียงเจียเยว่และคนอื่น ๆ มาพบ
“พวกเจ้ายืนยันหรือว่าหลิวอาเฉียวไม่เคยตกน้ำก่อนแม่ทัพจะกลับมา? หรือไม่เคยหมดสติ บาดเจ็บอะไรทำนองนั้น?”
เมื่อได้ยินคนตระกูลเจียงกล่าวว่าหลิวอาเฉียวไม่เคยตกน้ำ จินเซวียนก็ยังไม่ค่อยเชื่อนัก
ในละครสั้นและนิยายที่นางเคยอ่าน นางเอกที่ข้ามภพมักต้องตกน้ำหรือหมดสติเสียก่อน เมื่อตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นอีกคนหนึ่ง
“ไม่เคยนะ พี่สะใภ้ใหญ่ เหตุใดจู่ ๆ ถึงถามเช่นนี้?”
เจียงสี่จือมองจินเซวียนอย่างไม่เข้าใจ
“พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่า หลังพี่ใหญ่ของเจ้ากลับมา นิสัยของนางเปลี่ยนไปมาก?”
จินเซวียนยังคงจับจ้องเจียงสี่จือพลางถาม
เจียงสี่จือส่ายหน้าอีกครั้ง “พี่อาเฉียวก็เป็นเช่นนั้นมาตลอด ข้าไม่เห็นว่านางเปลี่ยนไปตรงไหน ที่นางจะหย่ากับพี่ใหญ่ ก็คงเพราะถูกกระทบกระเทือนจิตใจเท่านั้น”
“ใช่แล้ว เมื่อก่อนอาเฉียวกตัญญูต่อพวกเรามาก ทั้งยังเข้มแข็ง เรื่องในบ้านนอกบ้านล้วนพึ่งพานาง แต่เสียอย่างเดียวที่ดื้อรั้นเกินไป เฮ้อ...”
ยามนั้นมารดาตระกูลเจียงก็นึกถึงความดีที่หลิวอาเฉียวเคยมีต่อพวกตน จึงอดถอนใจตามไม่ได้
แม้ยามนี้พวกเขาจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพ ใช้ชีวิตอย่างฮูหยินผู้เฒ่าผู้มั่งคั่ง ทว่าเพราะนางมีชาติกำเนิดเป็นชาวบ้าน ไม่รู้หนังสือและไม่เข้าใจการจัดการ เรื่องในเรือนหลังของจวนแม่ทัพจึงอยู่ในอำนาจของจินเซวียนทั้งหมด
จินเซวียนไม่ได้กตัญญูและเอาใจใส่เช่นหลิวอาเฉียวเมื่อก่อน ในใจนางจึงอดไม่พอใจมิได้
“เจียเยว่เล่า? เจ้าก็คิดว่ามารดาไม่ได้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันหรือ?” จินเซวียนหันไปมองเจียงเจียเยว่