เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ สีหน้าของจินเซวียนก็ยิ่งย่ำแย่ลง
นางต่างหากคือผู้เดียวที่แปลกแยกที่สุดในโลกนี้ จะมีผู้ข้ามภพมาอีกคนได้อย่างไร?
ไม่ได้ นางต้องไปพบผู้ข้ามภพคนนี้เสียหน่อย ดูว่าอีกฝ่ายเป็นคนเช่นไร และจะผูกมิตรกับนางได้หรือไม่
หากได้ นางก็คิดจะร่วมมือกับอีกฝ่าย หาเงินในยุคโบราณแห่งนี้ด้วยกัน
ถึงอย่างไรก็เป็นคนบ้านเดียวกัน จะไม่มีเหตุผลให้ช่วยเหลือกันได้อย่างไร?
เงินจะปล่อยให้อีกฝ่ายหาอยู่คนเดียวไม่ได้
จินเซวียนพาสาวใช้ไปยังร้านสาขาหมาล่าทังสกุลหลิวที่อยู่ใกล้พวกนางที่สุด ซึ่งเพิ่งเปิดกิจการได้สามวัน บัดนี้ภายในร้านเต็มทุกที่นั่ง อีกทั้งด้านนอกยังมีคนต่อแถวอยู่อีกไม่น้อย
“หอมจริงๆ!”
สาวใช้ของจินเซวียนยืนอยู่ด้านนอก ได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากหมาล่าทังสกุลหลิว จนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
“นี่ พวกเจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้? หากจะกินหมาล่าทังก็ต้องต่อแถว ตรงนี้ยังมีคนรออีกตั้งมากมาย อย่าคิดจะแทรกแถวเชียว”
“ใช่ ต่อแถวไป ห้ามแทรก พวกเรามาถึงตั้งนานแล้ว อย่าคิดจะแทรกเข้ามาเด็ดขาด”
“พวกนี้เป็นใครกัน หน้าตาดูเป็นผู้เป็นคนแท้ๆ แถมยังเป็นสตรีมีครรภ์ คงไม่คิดว่าตัวเองจะแทรกแถวได้เพียงเพราะตั้งครรภ์หรอกกระมัง!”
“ต่อแถว! ต่อแถว! ห้ามแทรก!”
.......
ชาวบ้านที่กำลังต่อแถวอยู่ด้านนอกต่างคิดว่าจินเซวียนกับพวกพ้องมาแทรกแถว หลายคนจึงมองพวกนางด้วยสายตาดูแคลน
“ไพร่ชั้นต่ำทั้งนั้น!”
จินเซวียนโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ นางสบถเสียงเบา ก่อนพาสาวใช้ถอยไปด้านข้างสองสามก้าว
นางมิใช่คนโง่ เพียงได้กลิ่นหอมตรงหน้าร้านก็เข้าใจแล้วว่าหมาล่าทังสกุลหลิวทำได้อร่อยกว่าร้านของพวกนาง ชาวบ้านเลือกของที่อร่อยกว่าและราคาถูกกว่าเป็นเรื่องปกติ