“ข้าลองดู!”
หลิวเจียเหอรีบก้าวเข้าไปตรวจชีพจรของชายผู้นั้น ก่อนจะพบด้วยความตกใจว่าเขาถูกพิษชนิดหนึ่งที่นางปรุงขึ้นเอง
ความยินดีพลันเอ่อท้นในใจ พิษที่นางปรุงขึ้นนั้นมีเพียงมารดากับโจวเฉิงอวี้ที่ได้รับไป เช่นนั้นผู้วางยาชายผู้นี้จะต้องเป็นมารดาแน่
มารดาคงหนีจากเงื้อมมือคนพวกนี้ไปได้แล้ว
ทว่าเพื่อสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายมารดา นางยังต้องช่วยให้ชายผู้นี้ฟื้นขึ้นมา
หลิวเจียเหอจึงรีบถอนพิษให้เขา จากนั้นก็เล่าข้อสันนิษฐานของตนให้เมิ่งสิงชวนและคนอื่น ๆ ฟัง
ครั้นชายผู้นั้นฟื้นขึ้นมา หลังจากซักถามอย่างหนัก พวกเขาก็ได้รู้ว่าหลิวอาเฉียววางยาคนเหล่านั้นแล้วหลบหนีไป เมิ่งสิงชวนจึงสั่งให้คนจับโจรผู้นั้นไปยังศาลต้าหลี่ก่อน
จากนั้นพวกเขาก็ออกตามหาหลิวอาเฉียวต่อไปตามเส้นทางบนเขา
*
“ตาเฒ่า จะ...จะฝังนางทั้งเป็นจริงหรือ?”
ลึกเข้าไปในป่า กิ่งไม้ใบหญ้าขึ้นหนาทึบ แม้แสงตะวันแผดจ้าก็ยังส่องลอดลงมาได้เพียงริบหรี่
พ่อบ้านหวังมองหลุมที่เพิ่งขุดเสร็จ แล้วหันไปมองหญิงสาวที่หมดสติอยู่ข้าง ๆ แววลังเลปรากฏขึ้นในดวงตา
“ตาแก่ เจ้าอยากเห็นลูกสาวของเราถูกจวนกั๋วกงขับไล่ออกไปหรือ? นังเด็กคนนี้ตามมาถึงเมืองหลวงแล้ว กระทั่งคนของจวนกั๋วกงก็เห็นลูกสาวของนางแล้วด้วย
พวกเขายังไม่พูดอะไรในยามนี้ แต่หากได้พบกันบ่อยเข้า ย่อมยากจะไม่เกิดความสงสัย อีกอย่าง นางก็หมดสติอยู่แล้ว เราเพียงคิดว่านางตาย จึงฝังนางเท่านั้น”